Πανεύκολα, ελαφριά cookies με σοκολάτα. Της Αθηνάς.

Μοναδικέ μου αναγνώστη, καλώς σε βρήκα! Δεν θα πω πολλά λογάκια, καθώς η συνταγή που ακολουθεί ”μιλάει” από μόνη της. Πρόκειται για μπισκότα. Όχι όμως συνηθισμένα μπισκότα. Ειλικρινά, πρόκειται για τα πιο νόστιμα, ελαφριά, σοκολατοκρατσανιστά cookies που έχεις δοκιμάσει.

president-4

Σου είπα ότι είναι και υγιεινά; Στο λέω.  και το cookie monster συμφωνεί

Ανοιξιάτικα τρελοΚορινένια μάφινς με φρόστινγκ. Της Κορίνας.

[ For those of you who wish to read Corina’s recipe but do not speak greek, I have some terrible news: Just like the word ”philotimo” (fɪlətimo), ”Anoixiatika treloCorinenia muffins me frosting” is almost impossible to translate sufficiently as it describes a complex array of virtues. But, ok, let’s give it a try: ”Spring’s  wackyCorine’s muffins with frosting”. No. It’s pointless. You have to learn greek. Or not. ]

Delusions of Greek grandeur come to an end. Back to the recipe.

γη

Μοναδικέ μου αναγνώστη, καλησπέρα. ή καλημέρα;

Μερεντοσοκολατένια Cake Pops. Για το Νικολετίνι.

Ξεκινώντας να γράφω είχα το απολογητικό ύφος έτοιμο, να εδώ, στο τσεπάκι. Ήθελα να απολογηθώ για την απουσία μου σε εσένα, μοναδικέ μου αναγνώστη, την οποία απουσία ανάθεμα κι αν πήρες χαμπάρι, αλλά και στους αγαπημένους μουσαφιραίους μου, οι οποίοι περιμένουν στωικά τη συνταγή που μετά κόπων, βασάνων και φρικοκουκίστικης διάθεσης ετοίμασαν, μου έστειλαν και σύντομα θα μοιραστώ και μαζί σου. Μα πάνω απ’ όλα, σε εμένα.

δε πλοτ θίκενς

Να μου απολογηθώ, να μου πω δεν πειράζει, να μου παραδεχθώ πόσο λίγο ελεύθερο χρόνο είχα τους τελευταίους δυο μήνες, να μου φωνάξω πως ΟΧΙ, δεν βαρέθηκα το φRikoCooking μου και ότι απλά δεν προλαβαίνω και να με συγχωρήσω. Πράγμα λίγο δύσκολο, καθώς δε μου συγχωρώ και πολλά. Και ερωτώ. Είναι λογικό να μου δημιουργεί πίεση και άγχος και τύψεις αυτό που έκανα για να αποσυμπιέζομαι και να ξεαγχώνομαι; Ε λοιπόν, καλωσόρισες στον κόσμο μου. Αγκαλιάζοντας το παράλογο, θα συνεχίσω, εξασκώντας τη διαφραγματική μου αναπνοή, προσποιούμενη ότι όλα θα πάνε καλά. 

tumblr_nq45j3uwrg1qedb29o1_400

Σκεφτόμουν ότι αυτό το ποστ θα μπορούσε να είναι:
σαν τι θα μπορούσε να είναι;

Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, λασέ. Της Αθηνάς.

Λα λα λα ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, χέι. Δηλαδή, μοναδικέ μου αναγνώστη, θέλεις δε θέλεις, ήρθαν. Όπως έρχονται και κάθε χρόνο. Τώρα, σε τι φάση θα σε βρουν, είναι κάτι άσχετο με την άφιξή τους, καθώς αυτά, ο κόσμος να χαλάσει, έρχονται. Αν εσύ είσαι λυπημένος, στεναχωρημένος, άρρωστος, θλιμμένος, στραβωμένος, άφραγκος, μόνος, ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ! Γιατί όλοι οι δρόμοι θα στολιστούν, λαμπάκια θα κρέμονται από τα μπαλκόνια, έλατα θα φορτώνονται με χρυσόσκονες, τα μπουζούκια θα γεμίσουν με νύχι γύπα γαλλικό κι εσύ.. ααααα ΕΣΥ!11 θα πρέπει να στριμωχτείς σε δρόμους και παράδρομους για να προλάβεις. Τι να προλάβεις και ποιόν, ποιος ξέρει;

Μια πάστα φλώρα που τη λέγαν Μαριμπέλ. Για τη Βάλια.

Η Βάλια είναι λίγο φίλη μου. Δηλαδή, πολύ φίλη μου. Δηλαδή από τις καλύτερες φίλες που έχω. Δηλαδή την αγαπώ μέχρι τον ουρανό κι αν την χάσω, ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ. Είναι φίλη που γνώρισα όταν μεγάλωσα. Δηλαδή δεν είναι φίλη από τα χρόνια της αθωότητας κι αυτό λέει κάτι, φίλε αναγνώστη. Είχαμε γίνει άνθρωποι πρώτα -εντάξει, όχι τελείως-, είχαμε διαμορφώσει χαρακτήρα -εντάξει, όχι και τελεσίδικα-, είχαμε άποψη για το way of thinking and living τέλος πάντων. Και γνωριστήκαμε. Και ολ οφ ε σάντεν, στα ξαφνικά που λέμε, όλα τα παραπάνω άρχισαν να θολώνουν και να γίνονται πιο συγκεχυμένα, να φεύγουν λίγο από τη θέση τους. Γιατί η μία συμπλήρωνε την άλλη και της έδειχνε πράγματα αυτού του κόσμου που η άλλη είτε αγνοούσε, είτε δεν ήθελε να αντικρίσει παρότι βρίσκονταν εκεί, κάτω από τη μύτη της, σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

tumblr_mz76h7xbif1soax2qo1_500

Αυτός ο ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο, που λες, αν συνεχίσεις θα τον δεις

Κέικ με πορτοκάλι και μπίτερ σοκολάτα. Όπως λέμε ευτυχία.

Σταματήστε ό,τι κάνετε και φτιάξτε αυτό το κέικ πορτοκάλι-σοκολάτα. Ναι. μοναδικέ μου αναγνώστη, σου λέω αλήθεια. Από τότε που εμφανίστηκε αυτό το κέικ στη ζωή μας, όλα τα άλλα κέικς έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μόνο αυτό φτιάχνεται στο σπίτι. Να σου εξηγήσω τους λόγους. Καταρχάς, είναι κέικ με πορτοκάλι-σοκολάτα, συνδυασμός που σκοτώνει. Κατά δεύτερον, είναι ελαφρύ. Δεν έχει πολύ ζάχαρη, δεν έχει πολλά αυγά και δεν έχει καθόλου βούτυρο. Και τρίτο και κυριότερο, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ-ΣΟΚΟΛΑΤΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΩ ΑΛΛΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ.

∗πετάει μικρόφωνο και φεύγει∗

giphy

Γιατί το πορτοκάλι-σοκολάτα είναι ποίηση. Το πορτοκάλι-σοκολάτα είναι συναίσθημα. Είναι ομορφιά, είναι έρωτας. Από αυτούς τους έρωτες τους ”για πάντα”. Το πορτοκάλι- σοκολάτα είναι ο Μπάρι Γουάιτ της ζαχαροπλαστικής.

το ‘χει πει κι ο Barry White

Το Λουκουμόψωμο. Της Αθηνάς.

Υπάρχει μία λέξη. Σύνθετη. Η οποία, στο πρωτάκουσμά της, μου δημιούργησε μεικτά συναισθήματα. Η λέξη είναι ”Λουκουμόψωμο”. Αν διαβάζεις φRikoCooking, καταλαβαίνεις πως το δεύτερο συνθετικό της λέξης, το ”ψωμο”, μου προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Στο πρώτο συνθετικό, το ”λουκουμό”, αντιδρώ με ένα απλό meh.

giphy-1

Δηλαδή εντάξει. Ωραία τα λουκούμια, αλλά ποολύ γλυκά για τα γούστα μου. Θα μου πεις, αυτό είναι το λουκούμι. Μία μπουκίτσα πολύ μικρή και πολύ γλυκιά. Να τη φας έτσι, μονομιάς, ένα σφηνάκι κεράσματος μαζί με τον καφέ σου. Δεν είναι δα και για χόρταση. Τέλος πάντων, τα ξέρω τα αντεπιχειρήματα αλλά πείτε μου, αδράξτε την ευκαιρία να μου πείτε

Πανεύκολο, σατανικά νόστιμο κέικ μελιού, χωρίς μίξερ. Της Άντας.

Κάποιοι άνθρωποι αποτελούν σταθερές στη ζωή μας. Συμβολίζουν την αληθινή φιλία, το χέρι που μπορείς να κρατήσεις, τον ώμο που μπορείς να γύρεις. Κάποιοι άνθρωποι, όχι πολλοί, συνδέονται με τα τρυφερά χρόνια της αθωότητας, τις ξέγνοιαστες στιγμές των sweet sixteen, τις πρώτες μουσικές, τα πρώτα βιβλία, το πρώτο άρωμα από τα body shop, τους πρώτους έρωτες, τις πρώτες εξόδους, το πρώτο ενα-τσιζ-και-μία-πατάτες στα γκούντις, τα πρώτα ξενύχτια.

Ένας τέτοιος άνθρωπος για εμένα είναι η Άντα. Φίλη καρδιακή, αδερφή, από τα χρόνια του σχολείου. Με πλησίασε την αποφράδα ημέρα που πήγα στο νέο σχολείο και ως αγχωμένη βίδρα κοίταζα δεξιά και αριστερά το άγνωστο, αφιλόξενο, δεν-ξέρω-κανέναν προαύλιο. Μου έκανε την πρώτη, χαρακτηριστικότερη και συχνότερη ερώτηση που κάνει κανείς από την ηλικία που κοινωνικοποιείται στις κούνιες έως αυτή του γυμνασίου, τουλάχιστον. ”Πώς σε λένε;”. Λυτρωτική μουσική ήχησε στ’ αυτιά μου.

giphy

μάθε αν της το είπα

Ζωγραφιστά kanelboller, με αγάπη απ’ το Βορρά. Της Ντέμης.

Φίλε, μοναδικέ μου αναγνώστη. Διαβάζεις φRikoCooking και λες, εντάξει. Δεν μου αρέσουν πολύ οι συνταγές, δεν πολυγουστάρω φωτογραφίες – είναι κάπως απλοϊκές – , γενικά δεν μ’ έχει πείσει ότι έχει κάτι εξαιρετικό, ώστε να ξαναγυρίσω. Αν λες έτσι, σου έχω νέα καταπληκτικά που θα σε κάνουν ν’ αλλάξεις γνώμη.

Έχω μία φίλη. Μία πολύ καλή φίλη. Απ’ τις φίλες που δεν τις βλέπεις συχνά, αλλά αισθάνεσαι μία λεπτή κλωστούλα, σχεδόν διάφανη, να σας ενώνει. Μια φίλη που θα πει αυτά που δεν μπορείς εσύ να εκφράσεις, που θα γράψει αυτά που εσύ δεν μπορείς να γράψεις, που θα μιλήσει για συναισθήματα και στιγμές ζωής που θα ήθελες και εσύ να ζήσεις και να κοιτάξεις μέσα από τα μάτια της. Αυτή η φίλη, η Ντέμη, ζει στη μαγευτική Νορβηγία. Είναι ζωγράφος και είναι καλλιτέχνιδα σε όλα της, ακόμη και στην κουζίνα. Χρησιμοποιεί πινέλο ζωγραφικής αντί κουζίνας, για να αλείψει με χάρη και αέρινες κινήσεις τα κανέλμπολερ της. Φωτογραφίζει, λοιπόν, και μοιράζεται μαζί μου και μαζί σου (τυχερέ!) όλο της το καλλιτέχνημα σε μία πανέμορφη κουζίνα του Βορρά,

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%b5%cf%81-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%ac

φτιάχνοντας υπέροχα, μυρωδάτα, βελούδινα, βουτυράτα, να-τρως-εσύ-και-σε-κανέναν-να-μη-δίνεις κανέλμπολερ, aka ρολά κανέλας αλά σκανδιναβικά. Πάμε όλοι μαζί (πόσοι είστε παιδιά, να μετρηθούμε) να μάθουμε τη λέξη kanelboller: Kανέλμπολερ. Κα-νέλ-μπο-λερ.

Διότι, γι’ αυτό είναι οι φίλοι μοναδικέ μου αναγνώστη. μάθε για τι είναι οι φίλοι

Αρωματικό, λαχταριστό κέικ μήλου με βρώμη. Χωρίς μίξερ. Της Αθηνάς.

Φόρεσα την πρώτη κάλτσα της σεζόν.

cat-sock

Πίνω το πρώτο ζεστό τσάι για φέτος (Αθηνά. Στείλε. Φλαμούρι. Στοπ.) και γράφω ρετσέτα για κέικ με μήλο. Το οποίο δεν το έφτιαξα εγώ. Το έφτιαξε η Αθηνά. Μη με ρωτήσεις ποια είναι η Αθηνά. Θα έπρεπε να ξέρεις. Αν δεν ξέρεις, λιιιιιινκ. Αυτό σημαίνει ότι: δεν μύρισε το σπίτι μας μήλο – κανέλα και δεν έχω δίπλα μου ένα κομμάτι, έτσι ζεστό και αρωματικό, να συνοδεύσω το ρόφημά μου. Βέβαια, δεν έχω και άπλυτα πιάτα και ανάστατη κουζίνα. Γιατί, φίλε αναγνώστη, η διασκέδαση τελειώνει τη στιγμή που αντικρίζεις το νεροχύτη. Βέβαια να μου πεις, αυτό το κέικ είναι ”όλα-σε-ένα-μπόλ”. Οπότε, και αυτό το επιχείρημα καταρρίπτεται και μένει μόνο το ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ. φάε κι εσύ ένα κομμάτι, μπορείς!