Ανοιξιάτικα τρελοΚορινένια μάφινς με φρόστινγκ. Της Κορίνας.

[ For those of you who wish to read Corina’s recipe but do not speak greek, I have some terrible news: Just like the word ”philotimo” (fɪlətimo), ”Anoixiatika treloCorinenia muffins me frosting” is almost impossible to translate sufficiently as it describes a complex array of virtues. But, ok, let’s give it a try: ”Spring’s  wackyCorine’s muffins with frosting”. No. It’s pointless. You have to learn greek. Or not. ]

Delusions of Greek grandeur come to an end. Back to the recipe.

γη

Μοναδικέ μου αναγνώστη, καλησπέρα. ή καλημέρα;

Παστίτσιο της τεμπέλας. Της Λύδιας.

Αγαπημένε μου αναγνώστη, ήρθα και πάλι. Και είμαι έτοιμη να καταρρίψω μύθους για ακόμα μια φορά. Διότι τα πράγματα, όπως είμαι σίγουρη ότι έχω ξαναπεί, (πες πες πες ούτε που θυμάμαι τι γράφω κάθε φορά) δεν είναι όπως φαίνονται. Θα υπεραμυνθώ λοιπόν αυτής της θέσης, προτάσσοντας δύο επιχειρήματα. Α) Μια πετίτ, υπερχαριτωμένη, γλυκυτάτη κορασίδα μπορεί ναι είναι αθλητικογράφος και φανατική ποδοσφαιρόφιλη (ντριμπλάροντας με θαυμαστή μαεστρία τις νόρμες των έμφυλων διαχωρισμών)

giphya

και Β) το παστίτσιο δεν είναι ένα δύσκολο φαγητό.  μάθε πόσο εύκολο είναι

Μερεντοσοκολατένια Cake Pops. Για το Νικολετίνι.

Ξεκινώντας να γράφω είχα το απολογητικό ύφος έτοιμο, να εδώ, στο τσεπάκι. Ήθελα να απολογηθώ για την απουσία μου σε εσένα, μοναδικέ μου αναγνώστη, την οποία απουσία ανάθεμα κι αν πήρες χαμπάρι, αλλά και στους αγαπημένους μουσαφιραίους μου, οι οποίοι περιμένουν στωικά τη συνταγή που μετά κόπων, βασάνων και φρικοκουκίστικης διάθεσης ετοίμασαν, μου έστειλαν και σύντομα θα μοιραστώ και μαζί σου. Μα πάνω απ’ όλα, σε εμένα.

δε πλοτ θίκενς

Να μου απολογηθώ, να μου πω δεν πειράζει, να μου παραδεχθώ πόσο λίγο ελεύθερο χρόνο είχα τους τελευταίους δυο μήνες, να μου φωνάξω πως ΟΧΙ, δεν βαρέθηκα το φRikoCooking μου και ότι απλά δεν προλαβαίνω και να με συγχωρήσω. Πράγμα λίγο δύσκολο, καθώς δε μου συγχωρώ και πολλά. Και ερωτώ. Είναι λογικό να μου δημιουργεί πίεση και άγχος και τύψεις αυτό που έκανα για να αποσυμπιέζομαι και να ξεαγχώνομαι; Ε λοιπόν, καλωσόρισες στον κόσμο μου. Αγκαλιάζοντας το παράλογο, θα συνεχίσω, εξασκώντας τη διαφραγματική μου αναπνοή, προσποιούμενη ότι όλα θα πάνε καλά. 

tumblr_nq45j3uwrg1qedb29o1_400

Σκεφτόμουν ότι αυτό το ποστ θα μπορούσε να είναι:
σαν τι θα μπορούσε να είναι;

Μανιάτικη μακαρονάδα με αυγά. Της Λίτσας.

Μοναδικέ μου αναγνώστη. Ήρθα και, όχι, δεν έφερα την άνοιξη. Έφερα όμως Μανιάτικη συνταγή πανεύκολη και πεντανόστιμη. Αυτή η συνταγή, τα λίγα μα παραδοσιακά, διαλεγμένα ένα-ένα υλικά της, η ιστορία της, όλα της τέλος πάντων, είναι στα πλαίσια της αγάπης του φRikoCooking για το ποιοτικό, απλό φαγητό, τους φίλους και το time saving, όταν για να κάνεις ένα φαγητό και να χορτάσουν 6 άνθρωποι, δε χρειάζεσαι παραπάνω από 20 λεπτά. Και πολλά λέω. Σου μένει και χρόνος για ένα σόλο ντραμς.

giphy.gif

Αν διαβάζεις φRikoCooking ε και δε διαβάζεις, ε

Μια πάστα φλώρα που τη λέγαν Μαριμπέλ. Για τη Βάλια.

Η Βάλια είναι λίγο φίλη μου. Δηλαδή, πολύ φίλη μου. Δηλαδή από τις καλύτερες φίλες που έχω. Δηλαδή την αγαπώ μέχρι τον ουρανό κι αν την χάσω, ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ. Είναι φίλη που γνώρισα όταν μεγάλωσα. Δηλαδή δεν είναι φίλη από τα χρόνια της αθωότητας κι αυτό λέει κάτι, φίλε αναγνώστη. Είχαμε γίνει άνθρωποι πρώτα -εντάξει, όχι τελείως-, είχαμε διαμορφώσει χαρακτήρα -εντάξει, όχι και τελεσίδικα-, είχαμε άποψη για το way of thinking and living τέλος πάντων. Και γνωριστήκαμε. Και ολ οφ ε σάντεν, στα ξαφνικά που λέμε, όλα τα παραπάνω άρχισαν να θολώνουν και να γίνονται πιο συγκεχυμένα, να φεύγουν λίγο από τη θέση τους. Γιατί η μία συμπλήρωνε την άλλη και της έδειχνε πράγματα αυτού του κόσμου που η άλλη είτε αγνοούσε, είτε δεν ήθελε να αντικρίσει παρότι βρίσκονταν εκεί, κάτω από τη μύτη της, σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

tumblr_mz76h7xbif1soax2qo1_500

Αυτός ο ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο, που λες, αν συνεχίσεις θα τον δεις

Τσάτνεϊ μελιτζάνας. Του Κρινολίνου.

Φίλε, αγαπημένε μου αναγνώστη. Ο σημερινός μουσαφίρης του φRikoCooking είναι ο Κρινολίνος. Ο Κρινολίνος, είναι ένας άνθρωπος που γράφει ένα μπλογκ. Το Crinolino. Εξού και το όνομα. Ένα μπλογκ, που διαβάζω κι αγαπώ όσο κανένα άλλο στον κόσμο όλο. Τρυφερά, ανορθόδοξα, γλαφυρά, απαισιόδοξα, φορτισμένα, συναισθηματικά, αλληγορικά κείμενα, τα οποία γράφονται κάθε όποτε και σε κάνουν να νομίζεις ότι οι λέξεις αποκτούν άλλο, ξεχωριστό νόημα. Οι λέξεις στο Crinolino γιορτάζουν και μας αποκαλύπτονται φορώντας τα καλά τους ρούχα και τα λουστρινένια τους παπούτσια σε χορό. Κάποιες φορές χορό ντροπαλό, κάποιες εκρηκτικό, άλλες πάλι συναισθηματικό όπως ένα απαλό βαλσάκι με 3 βήματα. Ένα-δύο-τρία, ένα-δύο-τρία. Διάβασε το Crinolino και πες μου. Εσύ δεν χορεύεις με τις λέξεις;

Ο Κρινολίνος όμως, είναι και πάρα πολλά άλλα πράγματα τα οποία, μοναδικέ μου αναγνώστη, δεν θα μοιραστώ μαζί σου. Έτσι για αλλαγή. Θα προσθέσω όμως μία κτητική αντωνυμία και νομίζω ότι αυτή θα ομολογήσει όλα αυτά που δεν θα σου πω. Γιατί έτσι. Ο Κρινολίνος είναι ο Κρινολίνος μου. Στον παραδίδω μετά του κειμένου, των χειροποίητων gifακίων και της νοστιμότατης συνταγής του. Καλή απόλαυση.

Γιατί δίνουμε τόση σημασία στο φαγητό; Μας αρκεί να επιβιώνουμε ή απαιτούμε και να απολαμβάνουμε; Αν δεν ήξερα πόσων χρονών είμαι, πόσων χρονών θα ήμουν; Αυτές και άλλες πολλές, βαθιά κωμικοτραγικές φιλοσοφικές αναζητήσεις της αμπέλου μου πέρασαν από το μυαλό, καθήμενος για τη συνταγογράφηση ενός chutney, μιας ”μαρμελάδας” μελιτζάνας.

Αλήθεια όμως, ποιο είναι το νόημα, τελικά, της γαστρονομικής περιπλάνησης; Στο βιβλίο του Λιούις Κάρολ ”Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων” (Alice’s Adventures in Wonderland), βουτιά με το κεφάλι στη λαγότρυπα