Εδώ η καλή τυρόπιτα. Της Αθηνάς.

Υπήρχε τύπος με τρίκυκλο στη γειτονιά, που έκανε βόλτες καθημερινά, πουλώντας χειροποίητη μπουγάτσα και τυρόπιτα. Είχε αποφασίσει ότι η στρατηγική μάρκετινγκ που θα ακολουθήσει για να κάνει γνωστό και αναγκαίο το προϊόν του ήταν η φωνή. Απλά φώναζε σε κάθε στενό που περνούσε: ”ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ-ΤΥΡΟΠΙΤΑΑ” και ξανά: ”ΜΠΟΥΓΑΑΤΣΑ-ΤΥΡΟΠΙΤΑΑΑ”. Αλάνθαστη μέθοδος. Γιατί τρέχαμε, εμείς τα πιτσιρίκια, να πάρουμε στο χαρτί μία μερίδα μπουγάτσα, μία τυρόπιτα και να κάτσουμε σε κανένα σκαλάκι να τα φάμε. Περνούσε και από το σχολείο. Αλλά εκεί ήμασταν κουλ. Αγοράζαμε από τον φούρνο πεϊνιρλί (μόνο με βούτυρο και τυρί) ή από την Μαίρη (η οποία είχε ένα μαγαζάκι πιο πάνω), ζαμπονοτυρόπιτα. Έχω καιρό να τον ακούσω. Ίσως γιατί τα πρωινά πλέον δεν είμαι στο σπίτι. Όμως, ξέρω πως υπάρχει. Ακόμα γυρίζει, με το ίδιο τρίκυκλο, κόβοντας και σερβίροντας τα ίδια, στο ίδιο χαρτί, φωνάζοντας ”ΜΠΟΥΓΑΑΤΣΑ-ΤΥΡΟΠΙΤΑ”. Ίσως, πλέον, το τρίκυκλο να αγκομαχάει περισσότερο. Ίσως και ο ίδιος. Αν τον πετύχω, θα σου πω. μάθε αν τον πέτυχα κάπου

Advertisements

Σοκολατομπανανένιες Μαλακές Μπισκοτομπουκιές

Φίλε αναγνώστη καλησπέρα.

Ελπίζω η συνταγή μου να σε βρίσκει καλά. Ο καιρός, τα παιδιά, η μοναξιά, η γαμ***νη καθημερινότητα; Πάντα καλά. Και εμείς καλά. Προσεχώς και καλύτερα (;). Φίλε αναγνώστη. Αυτές οι μπανανοσκολ, μπανονασοκο, σοκολατομπανανένιες μαλακές μπισοκτομπ, μπικσομπου, μπισκοτομπουκιές, ευχαριστώ. Αυτές τέλος πάντων, έχουν λέξεις κλειδιά. Αν είσαι φίλος των λίγων υλικών, τέσσερα τον αριθμό, η λέξη – κλειδί είναι ΕΥΚΟΛΟ. Αν είσαι φίλος του αναπόδραστου και αμείλικτου χρόνου που περνά και η ζωή είναι μικρή και θα πεθάνουμε όλοι, η λέξη – κλειδί είναι ΓΡΗΓΟΡΟ. Αν πάλι είσαι φίλος του ουρανίσκου σου, η λέξη κλειδί είναι ΝΟΣΤΙΜΟ. Και να μην αρχίσω τα περί υγιεινής διατροφής, γιατί απο τα υλικά και μόνο θα καταλάβεις τι εννοώ. μάθε τι εννοώ

Πατπατάκια.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα στη ζωή, τα οποία μένουν αναπάντητα. Κάποιες φορές γιατί αδυνατούμε να δώσουμε μία απάντηση, καθώς η άγνοια και το κενό μας ξεπερνούν και κάποιες φορές, γιατί δε θέλουμε να απαντήσουμε. Βέβαια, υπάρχουν και πολλών ειδών ερωτήσεις. Άλλες χρήζουν απάντησης και άλλες τίθενται και μένουν έτσι, αιωρούμενες επάνω από τα κεφάλια μας, σχηματίζοντας ένα thought bubble με ερωτηματικά, αποσιωπητικά, διέσεις και άναρχα γράμματα από ‘δω και από κει, που δεν βγάζουν κανένα νόημα. Μέχρι πριν κάποια χρόνια, με ταλάνιζε μία τέτοιου είδους ερώτηση, της οποίας η απάντηση με δυσκόλευε πολύ. Γιατί υπήρχε, αλλά δεν την ήθελα. Ήθελα να μπορώ να απαντήσω διαφορετικά. Αλλά και νόστιμα. Όχι, δεν θα αναφερθώ στα μεγάλα υπαρξιακά πανανθρώπινα ερωτήματα, καθώς με έχει αλλοτριώσει η πεζή καθημερινότητα και η ποταπή γευστική φιληδονία προς αναζήτηση του ουμάμι.

Παραφράζοντας λοιπόν το γνωστό παιχνίδι του λαγού go down the rabbit hole