Φαγκρί νησιώτικο στη σχάρα. The proper way.

Μοναδικέ μου αναγνώστη, θα πας εκδρομή. Έτσι μου είπε και μία φίλη μου πριν λίγο καιρό. Θα πας εκδρομή. Και πήγα. Πήρα τον κρινολίνο μου, μια μεγάλη τσάντα με όλα τα απαραίτητα για ένα τριήμερο αυτή την εποχή (μπουφάν και ξώπλατο, μποτάκια και σαγιονάρα, ζιβάγκο και μαγιό, κασκόλ για το κρύο και καπέλο για τον ήλιο, 42 βρακιά). Άλλες ήταν οι προθέσεις μου, τ’ ορκίζομαι. Φάνηκε κι από την τσάντα που αρχικά κατέβασα για να χρησιμοποιήσω. Αφού τη γέμισα, στρίμωξα τα ρούχα, έσπρωξα και ξαναέσπρωξα, τα τσαλαπάτησα, (ΑΦΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΕΙΧΑ ΣΙΔΕΡΩΣΕΙ),

bean

ήρθε η ώρα της μεγάλης παραδοχής. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη τσάντα. Όχι πολύ μεγαλύτερη.. όχι δηλαδή το ”πτώμα”, όπως ονομάζουμε τη βαλίτσα/σάκο/πολυεργαλείο που παίρνουμε στις διακοπές.. την αμέσως μικρότερη. Μία μεσαία. Που χωράει ρούχα δύο ατόμων για κανένα 5ήμερο. Μα αφού θα πάμε τριήμερο! Πάψε εσύ, τα ρούχα θα είναι για πενθήμερο. Έτσι κάνουμε εμείς οι αγχωτικοί οι άνθρωποι. Γιατί μπορεί να μην φορέσεις/χρησιμοποιήσεις τίποτα από όλα αυτά και να γυρνάς στο τέλος με μία φόρμα και τα αθλητικά, ΑΛΛΑ ξέρεις ότι υπάρχουν. Είναι εκεί για σένα. Είναι έτοιμα να σε προφυλάξουν από κάθε είδους θεομηνία, καταιγίδα, καύσωνα, φυσική καταστροφή, να σε αγκαλιάσουν σε κάθε ψυχολογικό σκαμπανέβασμα/διάθεση του ”θέλω να τσαλαβουτήξω τα πόδια μου στη θάλασσα κρατώντας ομπρέλα”. Πήρα μέχρι και κάτι σημειώσεις γιατί είχα διάβασμα. Ναι. Θα διάβαζα στην εκδρομή. Και ήμουν πολύ αποφασισμένη και σοβαρή γι’ αυτό. Μη μου κάνεις τον υπεράνω φίλε αναγνώστη! Ξέρω ότι κι εσύ τα ίδια κάνεις. Όπως κάθε ψυχανάγκας που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ακούω κουβέντα.

giphy

Το λοιπόν. Οδηγήσαμε, μπήκαμε στο καράβι, ξαναοδηγήσαμε και φτάσαμε. Στο Μέρος. Ω! Το Μέρος. Έτσι θα στο γράφω από τούδε και στο εξής το σπίτι που μας φιλοξένησε. Ελπίζω να συνειδητοποιείς τον ενθουσιασμό μου για την ομορφιά που αντίκρισα. Γιατί ήταν ένας φανταστικός συνδυασμός ανθρώπων αγαπημένων, φύσης παρούσας και δυνατής, σπιτιού μαγικού. Ως προς το φαγητό, μαγειρέψαμε πολύ basic πράγματα. Είχαμε πάρει και διάφορα έτοιμα μαζί μας. Κι όταν λέω έτοιμα.. εννοώ φτιαγμένα/προετοιμασμένα από αστεράτη κουζίνα, πεντανόστιμα, εκλεκτά εδέσματα που γέμισαν το ψυγείο, αναμένοντας την αφεντιά του δικού μας ουρανίσκου.

Μία εκ των ημερών λοιπόν, ο Μπαμπάς Ν. της παρέας, αποφάσισε να μας φτιάξει ψάρια. Ο συγκεκριμένος έχει μάστερ στο ψήσιμο. Και ειδικά του ψαριού. Βγάζει λοιπόν τις ψαρούκλες, (φαγκριά), μια λεκάνη και κάτι κοφτερά μαχαίρια/ξύστρες και λέει ”Πάω. Πάω να τα καθαρίσω στη θάλασσα”. Και φυσικά, το φRikoCooking ήταν εκεί, στην πρώτη γραμμή του ρεπορτάζ. Έξυσε τα λέπια, καθάρισε τα εντόσθια, έβγαλε τα βράγχια.

2aΓενικά, ίου. Όσο τα έκανε αυτά, ξέπλενε το ψάρι στη θάλασσα. Οπότε, ήταν που ήταν φρέσκα και λαχταριστά φρεσκοψαρεμένα ψαράκια, ήρθε και η αποθέωση του ξεπλύματος με θαλασσινό νερό και τα απογείωσε.

1a

Βέβαια, το σκύψιμο για να γίνει η δουλειά, η ισορροπία επάνω στις πέτρες σε συνδυασμό με το καθάρισμα ψαριού, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσίασαν τη ρεπόρτερ μας (εμένα). Ωραία είναι, αν το κάνει άλλος. Όπως ο Mπαμπάς N. Εγώ θα το έκανα μόνο αν γινόμουν κι εγώ μπαμπάς, κομμάτι δύσκολο, οπότε μάλλον δεν θα το έκανα. Θα έβρισκα όμως έναν άλλον μπαμπά ή μπαμπά to be σαν τον Μπαμπά Ν. να το κάνει.

* κοιτάζει κρινολίνο, καλός της φαίνεται. ❤ *

happy-dance-gif_zpsf31cba6c

Αφού τα καθαρίσαμε, γκουχ. Αφού τα καθάρισε κι εγώ έβγαζα φωτογραφίες και ρωτούσα ”και τώρα αυτό που κάνετε τι είναι; κι αυτό που βγάζετε από μέσα πώς λέγεται; και στο ψαράκι αυτό πριν το μαγειρέψουμε θα του ζητήσουμε συγγνώμη;” και άλλα τέτοια λαλλαααα..

giphy 12

γυρίσαμε στο σπίτι. Όλοι μας περίμεναν με αγωνία (καμία) και ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν (ποτέ) και είχαν προετοιμάσει το έδαφος (όχι), σχεδόν σε θέση εκκίνησης δρομέα σε 100άρι (με τα ipads στα χέρια), αναφώνησαν ένα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΡΘΑΤΕ!!1 (δεν γύρισαν να μας κοιτάξουν).

Υλικά Ρετσέτας:

♥ Ψάρι (καθαρισμένο).

♥ Λάδι.

♥ Αλάτι.

Για το λαδολέμονο:

♥Λάδι, λεμόνι, ρίγανη. Όλα με το μάτι, δια της γνωστής μεθόδου ”δοκιμάζω και προσθέτω”.

Λετς Ντου Ιτ:

Βάλαμε που λες τις ψαρούκλες σε πιατέλα, τις λαδώσαμε (για να μην κολλήσουν στη σχάρα) και τις αλατίσαμε με χονδρό θαλασσινό αλάτι.

3aΟι μερακλήδες μπορούν να βάλουν μέσα στην κοιλίτσα του ψαριού κι ένα φύλλο δάφνης. Εμείς δε βάλαμε αυτή τη φορά. Αλλά το λέω. Επειδή εγώ βάζω. Να μη στο πω; Ένιγουέι. Εσύ τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη, έχεις ήδη ανάψει το κάρβουνο ή το μπάρμπεκιου υγραερίου, ό,τι έχεις τέλος πάντων κι αφού περάσεις με λεμόνι τη σχάρα, τοποθετείς τα ψάρια επάνω.

4a

Κι εδώ έρχεται η πρόκληση αυτής της συνταγής. Κατά κάποιο τρόπο, αυτά που θα ακολουθήσουν είναι λίγο ήξεις-αφήξεις, ναι μεν αλλά, οδηγίες τσακωμένες με την ακρίβεια. Διότι, η φωτιά δεν πρέπει να είναι ΟΥΤΕ πολύ δυνατή ΟΥΤΕ υποτονική, και τα ψάρια δεν πρέπει να ψηθούν ΟΥΤΕ πολύ, μα ΟΥΤΕ και λίγο. Το περισσότερο που μπορώ να πω, ως συμβουλή από τον Μπαμπά Ν. είναι ότι καλύτερα η φωτιά να είναι προς το χαμηλό και τα ψάρια να ψηθούν 10 λεπτά από τη μία, 10 λεπτά από την άλλη και ξανά, 10 λεπτά από τη μία, 10 λεπτά από την άλλη. Σύνολο, 40 λεπτά. Γενικά, το ψάρι πρέπει να το προλάβεις την ώρα που θα έχει ψηθεί μέσα αλλά ΔΕΝ θα έχει στεγνώσει κι από την άλλη θα έχει ψηθεί απ’ έξω αλλά και μέσα ΔΕΝ θα έχει αίμα.

Friends18

Τώρα.. αν έχεις καμιά ψαρούκλα 5 κιλών, δεν μπορείς να την ψήσεις μόνο τόσο. Λογικό; Λογικό. Επίσης, δεν δέχομαι μήνυμα του τύπου: ” ΕΒΑΛΑ ΝΑ ΨΗΣΩ ΣΑΡΔΕΛΙΤΣΑ ΨΙΛΗ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΠΕΣ ΣΤΟ ΒΛΟΓ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΤΥΧΕ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ Ο,ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ Ν. ΤΟ ΕΚΑΝΑ 😦 ”. Ξανά λογικό. Και θα μου πεις τώρα ρε άνθρωπε, αφού δεν μπορείς να πεις τίποτα πιο συγκεκριμένο για το ψήσιμο τι μας έβαλες το ποστ και μας πρήζεις τα συκώτια με τα μπλα σου, διαβάζω τόση ώρα και άκρη δεν έβγαλα; Και θα έχεις δίκιο. Αλλά αν διαβάζεις φRikoCooking, θα ξέρεις ήδη. ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ, Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΘΑ ΚΑΝΩ!!!1 ❤.

Τέλος πάντων, εμείς τα κάναμε όπως σου έγραψα. Και μετά τα βγάλαμε, τα χαϊδέψαμε με λίγο λεμονάκι, κάναμε κι ένα ωραίο λαδολέμονο με φρέσκια ρίγανη, ρίξαμε στη σχάρα και σκουμπρί καπνιστό (ΜΑΓΙΚΟ, ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!), βγάλαμε και την τσιροσαλάτα, τηγανίσαμε και κάτι πατάτες σε μαντεμένιο τηγάνι στο γκάζι με αλάτι και θρούμπι (ΟΝΕΙΡΟ!!1), ανοίξαμε και ένα, δύο, τρία, δενθυμάμαιπόσα Ασύρτικα και περάσαμε μία Κυριακή μεσημέρι όπως της άξιζε. Με φρέσκο φαγκρί, καλή παρέα, εξαιρετικό κρασί και τη θάλασσα στα πόδια μας.

5a

Αυτά. Σε χαιρετώ. Προς το παρόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s