Κοτόπουλο tikka masala με tikka paste που μας έφερε η Γεωργία απ’ το Λονδίνο (και το φάγαμε με τα Ναυάγια).

Tikka: Τύπος Ινδικού φαγητού, που περιλαμβάνει ένα κομμάτι κρέατος. Tikka εννοούμε όμως και το μείγμα στο οποίο μαρινάρουμε το κοτόπουλο και περιλαμβάνει μπαχαρικά και γιαούρτι.

Το κοτόπουλο tikka masala είναι μια δυτικοποιημένη εκδοχή της ινδικής κουζίνας, φέρεται δε να πρωτομαγειρεύτηκε έτσι από Ινδούς εμιγκρέδες στη Γλασκόβη. Αυτός είναι ο λόγος που, πλέον, τείνει να θεωρείται μεταξύ των εθνικών βρετανικών πιάτων.

Masala είναι κάθε μείγμα μπαχαρικών.

Φίλε αναγνώστη. Βαρέθηκες τα συνηθισμένα; Βράζεις λίγο ρυζάκι και λες, ”άντε να βάλω λίγο αλάτι-πιπέρι-βούτυρο-πως-να-το-κάνω-νόστιμο”; Βαρέθηκες τις λεμονάτες πατάτες με μουστάρδα; Δεν αντέχεις άλλο κοτόπουλο ή κρέας κοκκινιστό ή με λαδορίγανη; Ε σου έχω νέα. Πήγαινε στο μπαχαράδικο της γειτονιάς σου, πάρε ό,τι μπαχαρικό σου γυαλίσει και πειραματίσου.

ctgiw

Το ινδικό φαγητό είναι χαρακτηριστικό για την πολυπλοκότητα των γεύσεων, των αρωμάτων του και την εξαιρετική μείξη μπαχαρικών. Κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό δημιουργείς όσο ενώνεις τα μπαχαρικά σε λάδι που καίει και μυρωδιές άγνωστες, αγγελιοφόροι ενός άλλου πολιτισμού, γεμίζουν τα ρουθούνια σου. Οι αισθήσεις φλέγονται. Βιώνεις ένα κάποιο ”ξύπνημα”, όταν μαγειρεύεις ινδικό. Τα συννεφάκια αρώματος που βγαίνουν από την κατσαρόλα, διεγείρουν την όσφρηση σου, η αταξία και η κινητικότητα μέσα στην κουζίνα έκδηλη, καθώς πηγαινοέρχεσαι για να μαζέψεις, όλα: ΚΑΙ τα 25 μπαχαρικά/υλικά. Το λίκνισμα υπό τους ήχους ινδικής μουσικής μοιάζει αναπόφευκτο. Τι θα μάθουμε λοιπόν σήμερα, μοναδικέ μου αναγνώστη; Θα μάθουμε να μαγειρεύουμε ινδικό, να το απολαμβάνουμε και να διασκεδάζουμε με όλη την πολύπλοκη διαδικασία. Γιατί; Γιατί το ινδικό, το αξίζει. Γι’ αυτό.

Έναυσμα για το συγκεκριμένο ποστ υπήρξε ένα βαζάκι tikka (τίκα) που μου έφερε μποναμά από τα Λονδίνα η φίλη και συνάδελφος Γεωργία. Άντε μου λέει, να σου δώσω και καμιά φωτογραφία από το ταξίδι μας με τον Κ., να τις χαζέψει ο φίλος αναγνώστης σου. Σου έβαλα μερικές.

%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%b4%ce%bf%ce%bd%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%b4%ce%bf%ce%bd1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%b4%ce%bf%ce%bd2

Ωραίες ε; Και θα μου πεις, γιατί δεν έγινε μουσαφίρισσα; Έλα μου ντε! Η Γεωργία δε θέλει (ακόμα) να την κάνω μουσαφίρισσα. Ώχου, λέει, εσύ να τα κάνεις αυτά. Εμένα άσε με να τρίβω τα ξύλα μου, να αναπαλαιώνω έπιπλα, να γυρίζω σε αγορές με αντίκες και να κάνω τα παλιά-ξεχασμένα, νέα-πανέμορφα. Να τους δίνω ξανά ζωή.

lily-33-how-i-met-your-mother-29626540-500-260

Ο καθένας με το ταλέντο του – δε λέω – και η Γεωργία το έχει άφθονο, κρίνοντας από κάποιες δουλειές της που έχω δει. Έχεις παλιά βαλίτσα και σου φαίνεται χαμένη υπόθεση; Δωσ’ τη στη Γεωργία και θα σου κάνει ραφιερίτσα να βάζεις βιβλία και φωτογραφίες. Δεν έχει πορτατίφ στο υπνοδωμάτιο, ούτε λεφτά να αγοράσεις; Πες το στη Γεωργία και θα σου φτιάξει ένα με σκοινί, να κρέμεται από το ταβάνι έτσι, έξυπνα πρωτότυπο και να λες ποιος ντεκογατέγ το σκέφτηκε αυτό. Σου χάλασαν τα πόμολα; Έχουμε λύση και για αυτό! Να μη στα πολυλέω, γιατί είναι και ντροπιάρα και δε θέλει, η Γεωργία θα μπορούσε να έχει ένα χώρο δικό της, να κάνει θαύματα με κομμάτια ξύλων from scratch ή αναπαλαιώνοντας έπιπλα και να βιοπορίζεται μια χαρά από αυτό. Αλλά πού εποχές για τέτοια; Έτσι που μας κατάντησαν ΟΙ ΑΛΗΤΑΙ!

Κοιτάζοντας το βαζάκι λοιπόν, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα αναστατώθηκαν δημιουργικά.

tumblr_odb6xxfxg51v9r1lgo1_1280

Αυτό, είπα, φωνάζει για κοτόπουλο tikka masala (τίκα μασάλα) με ρύζι. Πρωτότυπο ε; Ε ναι! Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο θα κάνω. Περιμένεις καμιά μαγειρική ”τομή” από το φRikoCooking; Αν ναι, πάρε καρέκλα να μην περιμένεις όρθιος (κλεμμένο το αστείο). Κι έτσι κι έγινε.

Τώρα. Σ’ αυτό το σημείο, θα σου γράψω άλλες 5, 6, 9, 17 παραγράφους για το τραπέζωμα. Γιατί φίλε αναγνώστη, το κοτόπουλο tikka masala το έφτιαξα δύο φορές. Μία που έφαγα τα μούτρα μου και ήταν έτσι κι έτσι (η τάση μου ”έλα μωρέ, δεν πειράζει, βάλε λίγο κι απ’ αυτό” ή ”ρίξε με το μάτι” ή ”ααα δεν έχω απ’ το άλλο.. ε δεν πειράζει!!1” με νίκησε). Και μία φορά που έγινε υπερφανταστικό, νοστιμότατο, άξιο για τραπέζωμα στα Ναυάγια.

Θα μου πεις, ποια είναι αυτά τα Ναυάγια. Είναι η Ά., η Λ., η Ν., ο Μ., ο Χ. κι εγώ. Έχουμε αποφασίσει πως, ως παρέα, θα ονομαζόμαστε Ναυάγια. Γιατί; Γιατί αυτό μας χαρακτηρίζει. Οι συνεννοήσεις μας για εξόδους και βόλτες έχουν σουρεάλ χαρακτήρα, οι συζητήσεις μας είναι σαν το καγκουρό-πηδάνε από το ένα θέμα στο άλλο. Καμία άκρη δε βγαίνει συνήθως και γενικά, επειδή είμαστε όλοι ολίγον τι υπαρξιστές στα παρασκήνια, αυτό βγαίνει προς τα έξω και το κοινό φεύγει, ή μάλλον, δεν έρχεται ποτέ. Θα μου πεις, γιατί; Έχετε κοινό όταν συναντιέστε; Όχι!!!1 Αστείο ήταν…!!1

165649-friends-ross-clapping-gif-imgu-idjw

Έκανα μήνες να τους μαζέψω. Μία ο ένας το ένα, μία η άλλη το άλλο, όλο το καλοκαίρι δεν ήρθαν για μπαλκονάδα. Και ήρθαν το Σάββατο της καταστροφής, με το μπουρίνι και το χαμό. Δηλαδή, πόσο ναυάγια.. νες πα; Στρώσαμε τραπέζι μέσα, καθώς έξω έβρεχε και φάγαμε όλο το tikka masala που είχε η κατσαρόλα. Μαζί με Dum Paneer Kali Mirch (θα στα πω άλλη φορά), με Brinjal Chutney μελιτζάνας (θα στα πω άλλη φορά) και αραβικές πίτες. Χαμούλης έγινε. Άρεσε σε όλους! Κουραστήκαμε εμείς (βάζω και τον καλό μου μέσα) στο φRikoCooking; Κουραστήκαμε. Αλλά άξιζε και θα το ξανακάνω. Γιατί το ινδικό, είπαμε. Έχει τη φασαρία του. Η ατάκα της βραδιάς (ναι, εγώ το αποφάσισα αυτό) ήταν του Μ. ο οποίος, ιδέα δεν είχε για το πώς τα φτιάξαμε όλα αυτά, αλλά κατάλαβε. Κάποια στιγμή λοιπόν, βλέποντάς τα, πριν φάει, αναφωνεί σοβαρός: ”Δεν τα αξίζω όλα αυτά. Πάω να πάρω ένα σουβλάκι.”. Και πολύ γελάσαμε και πολύ ωραία περάσαμε. Να τους πιάσω έναν έναν; Να τους κάνω φύλλο και φτερό; Όχι. Σιγά σιγά. Θα έρθει η ώρα τους.

Μερικά χάιλαιτς (να χαρεί κι ο κουτσομπόλης αναγνώστης, αμέ):

Η Ν. συνειδητοποίησε ότι δεν γνώριζε κάποια βασικά πράγματα για κάποιον της παρέας (μετά από 3 χρόνια, ναι..) κι εκείνη την ημέρα ανακάλυψε τον κόσμο και πολύ εντύπωση της έκανε και ρωτούσε τους άλλους, ”δηλαδή εσείς αυτό το ξέρατε;” ”εγώ που ήμουν;” κλπ. Η οποία Ν., όμως, πήρε το αίμα της πίσω πολύ σύντομα. Καθώς και η Α. είχε χάσει ένα σοβαρότατο επεισόδιο από το παρελθόν κάποιου άλλου ναυαγίου, η Ν. γέλασε σατανικά, έγειρε πίσω στην καρέκλα της και κάπνισε το τσιγάρο της αργά ως άλλη ντίβα του ”να την πέσουμε τώρα σε αυτήν, να ξεχάσουμε το δικό μου”.

tumblr_o5aiwmve9r1ro21o5o1_500

Η Ν. είναι ηθοποιός. Εγώ λέω είναι, αν και σπουδάζει ακόμα. Κι αυτό βγαίνει σε όλα της. Σε αντιδράσεις, λεγόμενα, εκφράσεις. Αυτά μόνο βλέπονται, δεν γράφονται. Θα σε καλέσω σε καμία παράσταση, όποτε, να μου πεις τη γνώμη σου. Αν έχω δίκιο.

Η Λ. φαίνεται σε μία από τις φώτο παρακάτω. Η Λ. είναι το χέρι με τα νύχια και τα δαχτυλίδια. Την ρώτησα αν ήταν εμφάνιση θεματική, λόγω του ινδικού και μου είπε ” ‘Οχι. Έτσι τα έχω τελευταία.” Γιατί; Γιατί είναι ινφάσιο πανέμορφη, πως-να-το-κάνουμε. Εγώ όμως τα λάτρεψα (μόνο για το θεματικό του πράγματος) και ήθελα να στα δείξω. Δεν ταιριάζουν απόλυτα; Κάποια πράγματα λοιπόν, λόγω των νυχιών δεν μπορούσε να τα κάνει. Είχε πέσει στην ανάγκη μας κομμάτι,

giphy-7

και οι υπόλοιποι πολύ γελούσαμε μ’ αυτό που της συνέβαινε, γιατί αν δε γελάσεις με τη δυσκολία κι αν δεν καφρίσεις την κατάσταση με τι θα γελάσεις, πες μου.

Η Α. εκτός των άλλων, τα οποία δεν μπορώ να στα γράψω τώρα γιατί χρειάζομαι τόνους χαρτιού, μου έκανε ένα μίνι σεμινάριο μουσικής (χιχιχι, you ‘ve been punked, Α.!). Έτσι, στο πόδι. Πολλές φορές, όταν μιλάει για αυτό το θέμα την κοιτάζω κι ένα τεράστιο μπαμπλ απορίας σχηματίζεται πάνω απ’ το κεφάλι μου. Τι είναι αυτά που λέει, δεν ξέρω. Τη ρωτάω, μου απαντάει υπομονετικά

facepalmaudrey-hepburnthe-childrens-hourreaction-gif

και στο τέλος καταλήγουμε να κλαίμε αγκαλιασμένες από την απόγνωση, συνειδητοποιώντας το mind the HUGE gap μεταξύ συρμού (δικής της γνώσης) και αποβάθρας (δικής μου άγνοιας). Τέλος πάντων, εχθές έμαθα τη διαφορά μεταξύ house και techno. Μάλλον. Υποσχέθηκα, δε, να ακούσω κι ένα mix της. Θα το κάνω, διότι εδώ στο φRikoooking ο λόγος μας είναι συμβόλαιο. Το ιδανικό, νομίζω, είναι να το κάνω εν ώρα εργασίας. Αν νιώσω απόγνωση, να μη με πειράξει. Να ταιριάζει με το χώρο. Κατάλαβες.

Ο Μ.. Ο Μ. που λες, μιλάει επιλεκτικά. Συνήθως κάθεται πίσω και μας παρατηρεί και οι λέξεις του είναι φιλικές συμμετοχές στη λογοδιάρροιά μας. Όμως όταν τα λέει, τα λέει καλά. Έτσι κι εκείνη τη μέρα. Έκατσε έτσι απλά πανέμορφος, έτρωγε το φαγάκι του με ικανοποίηση, έλεγε α ωραίο, μμμμ, έπινε το κρασάκι του και μιλούσε όποτε του έκανε κέφι.

giphy-2

Κανένας εκβιασμός και απευθείας ερώτηση δεν τον ταράζει. Εντάξει. Υπερβάλω λίγο, αλλά θέλω να τον πειράξω γιατί αλήθεια είναι λιγομίλητος (σε σχέση με εμάς τους πολυλογάδες) και στωικός. Ήθελα να του κάνω δικό του σέκσιον, εδώ στο μπλόγκ. ”Η γωνιά του εργένη”, που θα περιγράφει το πώς κόβεις προχθεσινό ψωμί με πλαστικό μαχαίρι, πώς γάλα εβαπορέ και κέτσαπ ταιριάζουν απόλυτα με φακές κλπ. Δεν ήθελε.

Και φυσικά ο Χ., που το διασκέδασε πολύ!

giphy

Αυτά ήταν τα λίγα (;) λόγια που ήθελα να γράψω ως εισαγωγή στο κοτόπουλο tikka masala. Θα διαβάσεις τώρα και τη συνταγή; Συγχαρητήρια.

Υλικά:

Για τη μαρινάδα:

♥ 2 μεγάλες κουταλιές της σούπας tikka paste.

♥ 2 μεγάλες κουταλιές της σούπας γιαούρτι στραγγιστό.

♥ Αλάτι.

Για την κατσαρόλα:

♥ Ένα κιλό κοτόπουλο σε μπουκιές.

♥ Ένα κρεμμύδι ξερό.

♥ 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο.

♥ 3 κουταλιές της σούπας (γεμάτες) tikka paste.

♥ 400 γρ (μία συσκευασία) τοματάκι κον κασέ.

♥ 1 κουταλιά του γλυκού (γεμάτη) τζίντζερ.

♥ 1 κουταλιά του γλυκού (γεμάτη) σκόρδο σε σκόνη.

♥ 200 ml κρέμα γάλακτος.

♥ 2 κουταλιές της σούπας (γεμάτες) στραγγιστό γιαούρτι.

♥ Φρέσκο κόλιανδρο, μία χούφτα γεμάτη.

♥ Αλάτι, κατά βούληση.

a

Λετς Ντου Ιτ.

Πλένεις το κοτόπουλο καλά, το στεγνώνεις από τα πολλά νερά, το αλατίζεις και το μαρινάρεις με το γιαούρτι και την tikka paste για κάποιες ώρες. Το καλύτερο είναι από το προηγούμενο βράδυ. Tikka paste δεν έχει μόνο στα Λονδίνα και δεν μπορεί να σου φέρει μόνο η Γεωργία. Μπορείς να βρεις και μόνος σου σε διάφορα, αν όχι όλα τα σούπερ μάρκετς. Ή ακόμα καλύτερα, να βρεις ένα ωραίο μαγαζάκι που το έχει Ινδός, να το αγοράσεις από εκεί. Κάπου θα υπάρχει ένα και στη γειτονιά σου. Μπορείς να του πας και μεζέ να δοκιμάσει ή να τον ρωτήσεις τη γνώμη του για τη συνταγή. Μην πας στο σούπερ μάρκετ! Να πας στον Ινδό!

Βάζεις το αντικολλητικό σου τηγανάκι να κάψει και σιγά σιγά, ψήνεις όλα τα κομμάτια του κοτόπουλου. Δεν τα ψήνεις ακριβώς. Θέλεις απλά να τους δημιουργήσεις μία ωραία κρούστα, ώστε όταν μπουν στην κατσαρόλα να μη γίνουν βραστά. Οπότε, ψήνεις λίγα λεπτά από τη μία και λίγα λεπτά από την άλλη. Τώρα. Λόγω της μαρινάδας, το τηγανάκι ή όποιο άλλο σκεύος, κάθε που βγάζεις τη μία δόση και θέλεις να προσθέσεις την επόμενη, θέλει σκούπισμα με χαρτί. Αλλιώς, καμμένα ”υπόλοιπα” της μαρινάδας θα μυρίσουν και θα κολλήσουν στα επόμενα ”καθαρά” σου κομμάτια. Όταν τελειώσεις μ’ αυτό, βάζεις το κοτόπουλο στην άκρη και προχωράς στα υπόλοιπα.

c

Καις το λαδάκι σου στην κατσαρόλα και σωτάρεις το κρεμμύδι. Αυτό είναι μέρος μιας παγκόσμιας μαγειρικής γλώσσας. Έτσι θα μπορούσε να ξεκινά κι ένα ραγού ιταλικό ή ένας κιμάς ελληνικός για παστίτσιο, ας πούμε. Τέλος πάντων. Μόλις πάρει χρώμα το κρεμμύδι, ρίχνεις την tikka paste σου και λίγο την καις. Να βγάλει τα αρώματά της.

Μετά, ρίχνεις νεράκι, έτσι να πούμε μία κούπα του καφέ (κούπα, όχι φλιτζάνι ε) και βάζεις μέσα το τζίντζερ και το σκόρδο. Ανακατεύεις. Αυτό το μείγμα, το αφήνεις να βράσει μέχρι να φύγουν τα πολλά νερά και να γίνει λίγο πηχτό. Όταν φτάσει σε αυτό το σημείο, λαμβάνεις σήμα για τοποθέτηση κοτόπουλου εντός κατσαρόλας. Βάζεις λοιπόν το κοτόπουλο, το κον κασέ σου κι ακόμα λίγο νερό. Δεν ξέρω να σου πω πόσο νερό. Πρέπει να το δεις με το μάτι. Μη χάσουμε και την προσωπικότητά μας ως μπλογκ μαγειρικής ”με το μάτι”. Προσθέτεις δε και αλάτι. Κατά βούληση βεβαίως, καθώς πρέπει να δοκιμάσεις, ώστε να δεις αν και πόσο χρειάζεται. Έχεις αλατίσει και το κοτόπουλο από πριν. Σωστά; Έτσι λοιπόν, το αφήνεις να πάρει τη βράση του και να πήξει.

Επειδή το κοτόπουλο το έχεις ήδη παιδέψει στο τηγανάκι σου, δεν θέλει πολύ ώρα. Απλά θέλεις να μαλακώσει, να ρουφήξει από το μείγμα και η σάλτσα σου να γίνει παχύρρευστη, δεμένη. Όταν είσαι κοντά σ’ αυτό το αποτέλεσμα, ρίχνεις την κρέμα γάλακτος, τον φρέσκο κόλιανδρο και το γιαούρτι και ανακατεύεις πολύ καλά, να δέσουν όλα, να πάνε παντού. Ε, και το αφήνεις ξανά.

d

Α! Το αφήνεις πάντα ξεσκέπαστο, γιατί θέλεις το περισσό του νερό να εξατμίζεται. Όταν μπουν κι αυτά τα τελευταία, θέλει μόνο 10 λεπτάκια. Να μην κόψει η κρέμα και το γιαούρτι. Οπότε, φρόντισε από πριν να μην έχουν μείνει πολλά ζουμιά. Είσαι έτοιμος, πανέμορφος, καταξιωμένος μάγειρας φίλε αναγνώστη. Γιατί έφτιαξες ένα υπέροχο κοτόπουλο tikka masala που θα ξετρελάνει κόσμο και λαό.

e

Εμείς το φάγαμε με ρύζι, καταπληκτικό, σπυρωτό (θα στα πω άλλη φορά) και πιτούλες αραβικές. Μισές ψημένες στο φούρνο τραγανές, μισές έτσι μαλακές σαν ψωμάκι.

Το διάβασες όλο; Εύγε. Άντε και του χρόνου!!1

f

Αυτά. Σε χαιρετώ. Προς το παρόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s