Πανεύκολο, σατανικά νόστιμο κέικ μελιού, χωρίς μίξερ. Της Άντας.

Κάποιοι άνθρωποι αποτελούν σταθερές στη ζωή μας. Συμβολίζουν την αληθινή φιλία, το χέρι που μπορείς να κρατήσεις, τον ώμο που μπορείς να γύρεις. Κάποιοι άνθρωποι, όχι πολλοί, συνδέονται με τα τρυφερά χρόνια της αθωότητας, τις ξέγνοιαστες στιγμές των sweet sixteen, τις πρώτες μουσικές, τα πρώτα βιβλία, το πρώτο άρωμα από τα body shop, τους πρώτους έρωτες, τις πρώτες εξόδους, το πρώτο ενα-τσιζ-και-μία-πατάτες στα γκούντις, τα πρώτα ξενύχτια.

Ένας τέτοιος άνθρωπος για εμένα είναι η Άντα. Φίλη καρδιακή, αδερφή, από τα χρόνια του σχολείου. Με πλησίασε την αποφράδα ημέρα που πήγα στο νέο σχολείο και ως αγχωμένη βίδρα κοίταζα δεξιά και αριστερά το άγνωστο, αφιλόξενο, δεν-ξέρω-κανέναν προαύλιο. Μου έκανε την πρώτη, χαρακτηριστικότερη και συχνότερη ερώτηση που κάνει κανείς από την ηλικία που κοινωνικοποιείται στις κούνιες έως αυτή του γυμνασίου, τουλάχιστον. ”Πώς σε λένε;”. Λυτρωτική μουσική ήχησε στ’ αυτιά μου.

giphy

Κάτι τόσο απλό που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι από τότε που κατέβηκαν από τα δέντρα, με νοήματα τότε, ιαχές και ουγκ ουγκ, για να γνωριστούν, μα και κάτι τόσο δύσκολο. Που για τα παιδιά, φυσικά είναι απλό. Σου λέει, σε βλέπω, δεν σε ξέρω, ε θα σε ρωτήσω ”πώς σε λένε;”. Τι μπορεί να πάει στραβά με αυτή την ερώτηση. Όλοι έχουν ένα όνομα. Να μην στα πολυλογώ ή και πάλι για αυτό είμαι εδώ, για να στα πολυλογώ, αν δεν, να μην σε κρατάω, αλέ. Είπα, που λες, το όνομά μου, είπε και αυτή το δικό της, ε και αυτό ήταν. Κολλήσαμε. Και μου γνώρισε και άλλη παρέα (θα σου πω και για τις άλλες σιγά- σιγά).

Κάτσαμε στο ίδιο θρανίο από την πρώτη μέρα έως την τελευταία, για 6 συναπτά έτη. Ή πέντε. Ναι, πέντε είναι το σωστό. Αλλά τι πέντε, τι έξι, μοναδικέ μου αναγνώστη. Σάμπως δεν είναι πολλά; Και πολύ ωραία τα περάσαμε. Γιατί δεν χορταίναμε η μία την παρέα της άλλης. Και μετά το σχολείο, μία στο ένα σπίτι, μία στο άλλο, πάλι μαζί ήμασταν. Και δώσε τηγανιτή πατάτα σπίτι μου για να φάμε κάτι το μεσημέρι,

tumblr_ny128opwoz1qfrhhpo1_500

και δώσε τη γαλλική σειρά ”Hélène et les Garçons”, στο σπίτι της Άντας, ο καιρός περνούσε. Ο αδερφός μου (μεγαλύτερος) να μας λέει ”σπόρια” στο σπίτι μου, η αδερφή της (μικρότερη) να μας παίρνει το κεφάλι στο σπίτι της. Και περνούσε ω ρ α ί α ο καιρός. Έτσι τα θυμόμαστε τώρα. Γλυκιές, αστείες, εφηβικές, πανέμορφες στιγμές που μας έδεσαν για πάντα. Μα και αργότερα. Πάντοτε η μία δίπλα στην άλλη. Μπορώ να γράφω κατεβατά. Το έχεις καταλάβει ε; Είναι πολλά τα χρόνια, ξεχωριστή η φιλία και πολλά αυτά που κάναμε μαζί. Λάθη και σωστά, ίσια ή στραβά, όλα δικά μας. Γιατί κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Μας πέρασες για τίποτα επιφανειακές;

tumblr_mftitovucs1rlh0fuo1_400

Εδώ να κάνω μία διακοπή για διαφημίσεις και να σου πω ότι η Άντα ήθελε τις πατάτες ποοολύ λεπτές. Σαν τσιπς. Εγώ πάλι, τις ήθελα κανονικές. Οπότε, παίρναμε το υπερφανταστικό εργαλείο χειρός που κόβει τις πατάτες για το τηγάνι, τις δικές μου τις έκοβα στις κανονικές λεπίδες και της Άντας τις έκοβα προσθέτοντας το extra αξεσουάρ, χρώματος κόκκινου. Εσύ δεν είχες στο σπίτι σου τέτοιο; Κάποια στιγμή, έκαναν θραύση στις ενημερωμένες κουζίνες των ‘90ς. Ψάξου.

Η Άντα λοιπόν, τα έχει όλα και συμφέρει. Είναι σοβαρή μα και αστεία. Κάνεις μαζί της συζητήσεις βαθύτερες μα και ελαφριές. Είναι μαμά, εργαζόμενη, πανέμορφη, στιλάτη, γουστόζα μα και μηχανόβια. Γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο της με την Ο. φυσικά, μα και με κέικ, βιβλία, βόλτες, μόδα και ταξίδια. Ναι. Πολλά ταξίδια. Αυτό ήταν το όνειρό της από μικρή. Και βρήκε τον σύντροφο που της ταιριάζει και γυρίζουν μαζί τον κόσμο. Τελευταία, βάζει και την Ο. στο παιχνίδι, τώρα που μεγαλώνει. Και την γεμίζει εμπειρίες, ερεθίσματα, εικόνες και αισθήσεις που μόνο σε βόλτες εκτός συνόρων μπορείς να βιώσεις. Εμείς, οι υπόλοιπες, την περιμένουμε κάθε φορά να δούμε τις φωτογραφίες που έβγαλαν, να μας περιγράψει πώς πέρασαν, τι έφαγαν, τι είδαν, τι μύρισαν. Νοητά, να ταξιδέψουμε και εμείς κομμάτι!

Η Άντα είναι αυτή που γύρω στο Νοέμβριο στολίζει για Χριστούγεννα και κάνει το στόλισμα του σπιτιού και του δέντρου θεματική ενότητα. Μας μαζεύει κάθε χρόνο και με π ρ ο σ ο χ ή τοποθετούμε τα μοναδικά της στολίδια μέχρι να κάνουμε το σπίτι παραμυθένιο. Είναι αυτή που θα πάρει το σκουπάκι δίπλα της όταν καθόμαστε και θα σκουπίσει ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ τη στάχτη που έπεσε στο πάτωμα. Είναι αυτή που θα χρησιμοποιήσει πιάτο όταν τρώει σοκοφρέτα (!) και είναι αυτή που μπορεί να σου βγάλει και τον αδόξαστο σε μία βόλτα, λέγοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα πεινάω, διψάω, νυστάζω, κρυώνω. Μα πάνω απ’ όλα, είναι αυτή που σκοντάφτει υπερχαριτωμένα όταν περπατάει, πέφτει σε παρτέρια, σε τζάμια βιτρίνας, σε πινακίδες τροχαίας, κοιτάζει από την άλλη όταν περνάει το δρόμο και όχι από εκεί που έρχονται τα αυτοκίνητα. Συχνά, πυκνά, στα νιάτα μας, την τράβαγα από τη σχολική τσάντα για να μή μου σκοτωθεί! ❤

tumblr_m2ybnkrhk71qbgyx2o1_500

Η Άντα λοιπόν (θα βάλω μία τελεία γιατί αλλιώς να έκανα μπλογκ για τα εφηβικά μου χρόνια, το ξέρω) δεν θα μπορούσε να μην έρθει μουσαφίρισσα! Είναι εδώ και θα σου φτιάξει κέικ με μέλι. Θα αραδιάσει τα γουστόζικα, ένα-ένα διαλεγμένα κουζινικά της, άλλα από ταξίδια, άλλα από κεραμίστριες που μόνο η Άντα ξετρυπώνει και θα σου φτιάξει ένα κέικ φανταστικό! Αρωματικό, ιδιαίτερο, με μαλακή υφή και υπέροχη κρούστα που αποκτά καθώς ψήνεται το μέλι, να μυρίζει το σπίτι και να κάνεις βόλτες γύρω από το φούρνο σαν πεινασμένο καρχαριάκι και να λές ΑΝΤΕ ΒΓΕΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΦΑΩ!

Εμείς (;), στην ομάδα (;) του φRikoCooking, η εξής μία, εγώ δηλαδή, ζητήσαμε από την Άντα, μαζί με τη συνταγή και τις φωτογραφίες να γράψει και ένα κειμενάκι. Έτσι βρε παιδί μου, για το καλό. Θα γράψεις Άντα; Όχι. Γράψε βρε σκασμένο 5 λόγια να βάλω στον φίλο αναγνώστη, όχι. Οχιά. Πες πες πες, μας έκανε την τιμή και μας έγραψε τις εξής δέκα κουβέντες (εκτός της συνταγής):

”φRikoCooking αγαπώ, αλλά πιο πολύ και πιο πάνω, αγαπώ τον άνθρωπο που είναι πίσω από όλο αυτό. Διπλανή στο σχολείο, συνοδοιπόρος στα όνειρα, προσωπική εξομολόγος από τα παιδικά μας, ΑΔΕΛΦΗ.

Επειδή είναι Κυριακή πρωί, επειδή το σπίτι μου γέμισε φωνές, αγαπημένα πρόσωπα κι επειδή μελώσαμε, ας σιάξουμε ένα κέικ με μέλι. Πριν από αυτό, θα γίνουν τα απαραίτητα για cosy ατμόσφαιρα. Τσάι με τζίντζερ, κουλουράκια, καφεδάκια, τσιγαράκια, καναπέδες και μαξιλάρες και η Ό. με την Έ. δημιουργούν στο δωμάτιο. Αυτά είναι τα μικρά. Που συνήθως μας βαριούνται και πάνε και κλείνονται μόνα τους, μέσα. Και αφού όλα τα παρελκόμενα είναι στη θέση τους ας ξεκινήσουμε…”

(ε και σε δω σε κανέναν μαθητή σου Άντα, να βάζεις κακό βαθμό γιατί σου έγραψε λίγα ε!)

Υλικά ρετσέτας:

♥ 225 γραμμάρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του.

♥ 225 γραμμάρια ζάχαρη.

♥ 3 αυγά, ελαφρώς χτυπημένα.

♥ 150ml ηλιέλαιο.

♥ 300 γραμμάρια μέλι.

♥ 225ml νερό.

♥ 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη.

♥ ½ κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ σε σκόνη.

%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%ba-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8da

Λετς Ντου Ιτ:

Προθερμαίνεις το φούρνο στους 160 βαθμούς. Τοποθετείς σε μία ορθογώνια φόρμα για κέικ (10χ30 εκατοστά) λαδόκολλα την οποία έχεις αλευροβουτυρώσει. Σε ένα μεγάλο μπολ, βάζεις το αλεύρι, την κανέλα, το τζίντζερ και τη ζάχαρη και ανακατεύεις καλά καλά με ένα κουτάλι. Προσθέτεις στο μπολ τα αυγά (ελαφρώς χτυπημένα είπαμε) το ηλιέλαιο, το νερό (βρύσης) και το μέλι.

%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%ba-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8db

Αυτό το μείγμα τώρα, θέλει ανακάτεμα. Γερό ανακάτεμα. Πρέπει το μέλι να διαλυθεί, η ζάχαρη να λιώσει, το αλεύρι να μην έχει σβολάκια και γενικά, πρέπει να βγει ένα μείγμα λείο και αρκετά υγρό. Θα το δεις.

%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%ba-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8dc

Είναι από τα πιο υγρά μείγματα κέικ που έχω δει. Δηλαδή θ’ αρχίσεις να αναρωτιέσαι. Μήπως έκανα κάτι λάθος; Μήπως δεν ψηθεί; Όχι. Θα ψηθεί. Θέλει απλά την ώρα του. Το βάζεις μέσα στον προθερμασμένο σου φούρνο, στους 160 βαθμούς είπαμε και το αφήνεις ήσυχο για 1 ώρα και 35 λεπτά. Ναι, τόσο θέλει. Σου βγάζει την ψυχή στο ψήσιμο γιατί αρχίζει και μυρίζει και δεν αντέχεις, αλλά μετά σε αποζημιώνει για τα καλά.

%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%ba-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8dd

Σημαντικό να αναφέρω πως από πάνω, δεν χρειάζεται τίποτε. Η μελένια κρούστα του είναι αυτή που θα αναδείξει το αφράτο μέσα του, ώστε να το απολαύσεις ως την τελευταία μπουκιά. Εξάλλου, αυτή η κρούστα είναι που το χαρακτηρίζει και το κάνει ξεχωριστό. Περιττό να πω ότι το αφήνεις να κρυώσει λίγο πριν το βγάλεις από τη φόρμα και καλό θα ήταν να το βάλεις και σε μία σχαρίτσα για να μην ιδρώσει. Το καλό μου.. Προαιρετικά, του πλέκεις και ένα ζιπουνάκι για να το σκεπάσεις και να νιώσει και αυτό τη θαλπωρή και την cosy ατμόσφαιρα της Άντας. Εναλλακτικά, κατασκευάζεις σύρματα με ηλεκτροφόρα καλώδια, ώστε να μπορείς να το φας μόνος σου, με την ησυχία σου και κανένας άλλος να μην το αγγίξει.

Και τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη πες μου. Δεν είναι εύκολο; Δεν είναι π α ν ε ύ κ ο λ ο; Κόπος μηδέν και αποτέλεσμα φανταστικό. Λοιπόν. Φτιάξ’ το, γιατί όσο και να σου περιγράφω, στην κουζίνα της Άντας, για να μυρίσεις και να φας, δεν είσαι. Οι φωτογραφίες δε, αδυνατούν να αποτυπώσουν αυτές τις δύο αισθήσεις, γεύση και όσφρηση. Ίσως στο κοντινό μέλλον να γίνει κι αυτό. Και τότε, το φRikoCooking θα γίνει το πιο αγαπητό μπλογκ στον κόμο όλο (ναι, κόμο, δεν είναι λάθος) από τις μυρωδιές και τις γεύσεις που σου προσφέρουν οι μουσαφιραίοι μου!

%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%ba-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8de

(και η Άντα συνεχίζει κλείνοντας, με τις εξής παρακάτω δύο προτάσεις..)

”Σε ευχαριστώ που με κάλεσες στο σπιτικομπλόγκ σου!

υ.γ.: θα είμαι δίπλα σου και θα αγαπώ ό,τι σε κάνει χαρούμενη και σου χαρίζει στιγμές ευτυχίας”.

tumblr_maxcacrsgc1rnpqlvo1_500

Γεια σου ρε Άντα που θέλω να σου δώσω δύο φιλιά στα δυο σου μαγουλάκια! ❤ Εγώ σε ευχαριστώ. Για όλα.

Inside confession: Για μία ακόμα φορά, το γράφω για εσένα Άντα (τον αναγνώστη διόλου δεν τον ενδιαφέρει), έτσι, να βγει στα ίντερνετς ελεύθερο, να ταξιδέψει ως εξιλεωτική ομολογία από εμένα προς εσένα, ένα μεγάλο συγγνώμη για τις στιγμές που δεν ήμουν δίπλα σου. Στο λέω και θα στο λέω συνέχεια για να το ξορκίζω. ❤

Inside joke: Στο παράθυρο του σπιτιού μου, ακούγοντας:

tumblr_n24t955yjr1qinnvko8_250

Αυτά. Σε χαιρετώ. Προς το παρόν.

Advertisements

One thought on “Πανεύκολο, σατανικά νόστιμο κέικ μελιού, χωρίς μίξερ. Της Άντας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s