Ζωγραφιστά kanelboller, με αγάπη απ’ το Βορρά. Της Ντέμης.

Φίλε, μοναδικέ μου αναγνώστη. Διαβάζεις φRikoCooking και λες, εντάξει. Δεν μου αρέσουν πολύ οι συνταγές, δεν πολυγουστάρω φωτογραφίες – είναι κάπως απλοϊκές – , γενικά δεν μ’ έχει πείσει ότι έχει κάτι εξαιρετικό, ώστε να ξαναγυρίσω. Αν λες έτσι, σου έχω νέα καταπληκτικά που θα σε κάνουν ν’ αλλάξεις γνώμη.

Έχω μία φίλη. Μία πολύ καλή φίλη. Απ’ τις φίλες που δεν τις βλέπεις συχνά, αλλά αισθάνεσαι μία λεπτή κλωστούλα, σχεδόν διάφανη, να σας ενώνει. Μια φίλη που θα πει αυτά που δεν μπορείς εσύ να εκφράσεις, που θα γράψει αυτά που εσύ δεν μπορείς να γράψεις, που θα μιλήσει για συναισθήματα και στιγμές ζωής που θα ήθελες και εσύ να ζήσεις και να κοιτάξεις μέσα από τα μάτια της. Αυτή η φίλη, η Ντέμη, ζει στη μαγευτική Νορβηγία. Είναι ζωγράφος και είναι καλλιτέχνιδα σε όλα της, ακόμη και στην κουζίνα. Χρησιμοποιεί πινέλο ζωγραφικής αντί κουζίνας, για να αλείψει με χάρη και αέρινες κινήσεις τα κανέλμπολερ της. Φωτογραφίζει, λοιπόν, και μοιράζεται μαζί μου και μαζί σου (τυχερέ!) όλο της το καλλιτέχνημα σε μία πανέμορφη κουζίνα του Βορρά,

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%b5%cf%81-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%ac

φτιάχνοντας υπέροχα, μυρωδάτα, βελούδινα, βουτυράτα, να-τρως-εσύ-και-σε-κανέναν-να-μη-δίνεις κανέλμπολερ, aka ρολά κανέλας αλά σκανδιναβικά. Πάμε όλοι μαζί (πόσοι είστε παιδιά, να μετρηθούμε) να μάθουμε τη λέξη kanelboller: Kανέλμπολερ. Κα-νέλ-μπο-λερ.

Διότι, γι’ αυτό είναι οι φίλοι μοναδικέ μου αναγνώστη. Για να σου στέλνουν τα φιλιά τους από μακριά και να σε γεμίζουν χαρά, γέλιο, αγάπη και νόστιμες συνταγές. Να τις φτιάξεις, να αισθανθείς, έτσι, λίγο πιο κοντά τους, να ζήσεις Νορβηγικές – λίγο από παραμύθι – στιγμές στο κέντρο της Αθήνας, (όπως τότε Ντέμη, με τον R., τον Μ. και τη Μ.,  το Κουμπί και τον Ευγένιο, θυμάσαι;),  να γλυκαθείς και να περάσεις την Κυριακή σου με μία εσάνς καλής τέχνης, τρώγοντας, χαζεύοντας και διαβάζοντας τα παρακάτω ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί όπως λέει και η Ντέμη πιο κάτω: ”χωρίς αυτά*, τι τα θες; Ούτε συνταγή, ούτε ζωή πετυχαίνει.” Σ’ ευχαριστώ Ντέμη, για όλα τα όμορφα ❤

*”αυτά”: έννοια στην οποία καθείς, κατά βούληση, ορίζει και νοηματοδοτεί μικρές στιγμές ευτυχίας.

Η Ντέμη λοιπόν, σου αφηγείται:

Kαταρχάς να σου πω πόσο χαίρομαι που με έχει το φRikoCooking μουσαφίρισσα. Διότι το φRikoCooking έχει χάρη, μπρίο και είναι αγαπησιάρικο.

Χωρίς αυτά τα τρία, τι τα θες, ούτε συνταγή, ούτε ζωή πετυχαίνει.

———

Ας πάρουμε μια Κυριακή πρωί.

14686518_10210934785146988_2090695247_n

Έχεις σηκωθεί πριν απ’ όλους τους άλλους ή ακόμη καλύτερα, για κάποιο λόγο που δεν μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή, λείπουν όλοι. Έχεις χρόνο δηλαδή. Αν δεν έχεις χρόνο, ξέχνα το. Τα κανέλμπολερ θέλουν χρόνο, αλλιώς κάνε κάτι άλλο ή τίποτε, άραξε, δε χάλασε κι ο κόσμος.

Έξω κάνει Φθινόπωρο, Χειμώνα, κρυουλιάρικο καιρό τέλος πάντων, που όχι μόνο δε σε κάνει να θες να βγεις, άλλα νιώθεις και την ανάγκη για μια κάποια θαλπωρή, λίγη παρηγοριά μέσα – και μέσα σου. Έχεις πιει τον καφέ σου, έχεις κάνει κι ένα τσιγαράκι, ξέρεις, από κείνα τα κομμένα. Λείπουν όλοι λέμε αυτή την ευλογημένη Κυριακή.

Μπορείς σιγά σιγά να αραδιάσεις τα υλικά σου στον πάγκο της κουζίνας.

Θα χρειαστείς:

Για τη ζύμη:

♥ 150 γραμμάρια βούτυρο.

♥ 500 ml γάλα (φρέσκο).

♥ 50 γραμμάρια μαγιά σε σκόνη.

♥ Μισό κουταλάκι του τσαγιού αλάτι.

♥ 90 γραμμάρια ζάχαρη.

♥ 1 αυγό.

♥ 750 γραμμάρια αλεύρι (π ε ρ ί π ο υ)* για όλες τις χρήσεις.

 *θα σου εξηγήσω.

Για τη γέμιση:

♥ 90 γραμμάρια ζάχαρη.

♥ 4 κουταλιές του τσαγιού κανέλα.

♥ 100 γραμμάρια βούτυρο.

Επισης: ♥ 1 αυγό για το άλειμμα, ♥ 4 κουταλιές της σούπας ζάχαρη περλέ.

Λετς Ντου Ιτ λοιπόν:

Βάζεις σε ένα μπολ το αλεύρι και τη ζάχαρη. Στη μια πλευρά βάζεις το αλάτι, στην άλλη τη μάγια ( δεν έχω ιδέα γιατί έτσι απομακρυσμένα, έτσι λέει η συνταγή, αν γνωρίζει κάποιος ας μας πει, να εδώ από κάτω στα σχόλια). Ζεσταίνεις το γάλα λίγο, πολύ λίγο, το θέλουμε χλιαρό το γάλα, ίσα ίσα, αλλιώς θα σκοτώσει τη μαγιά. Χτυπάς το αυγό και τα ρίχνεις κι αυτά στο μπολ. Ανακατεύεις. Αν έχεις φουντ προσέσορ, πολύ σε χαίρομαι, χρησιμοποίησε το. Εγώ δεν έχω, τα ανακατεύω με ένα ξύλινο κουτάλι και μετά πλάθω τη ζύμη με τα δυο μου τα χεράκια.

* Τώρα θα σου εξηγήσω το περίπου. Τη ζύμη τη θέλουμε χαλαρή, βουτυρένια. ΒΟΥΤΥΡΕΝΙΑ;;; Ξέχασα το βούτυρο! Μέσα στο μπολ βάζεις και το βούτυρο ε; Κομμένο κομματάκια και σε θερμοκρασία δωματίου. Λοιπόν, το αλεύρι ας μην είναι μπόλικο αρχικά. Προσθέτουμε με το μάτι. Δηλαδή, με το μάτι, τι θα πει με το μάτι, κοιτάμε κι αν η ζύμη παραείναι χαλαρή, προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμη. Εξού και το περίπου. Ελπίζω να κατάλαβες.

Αφού παλέψουμε τη ζύμη με τα χεράκια μας, την ξαναβάζουμε στο μπολ και την αφήνουμε να φουσκώσει, σκεπασμένη με πετσέτα ή πλαστική μεμβράνη, για 20 λεπτά. Μέτα την ξαναπαλεύουμε και την ξαναφήνουμε στην ίδια θέση για άλλα 20 λεπτά. Ναι η άτιμη. Συνολικά πρέπει να φουσκώσει τρεις φόρες, από 20 λεπτά η κάθε μια.

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b5%cf%81

Σου είπα. Θέλει χρόνο.

Εν τω μεταξύ, μπορείς να απλώσεις τα ρούχα, να βάλεις σκούπα – αν είσαι φαν -, να γράψεις ένα γραμμα ή απλά να αναλογιστείς τη σχέση σου με τη μαγειρική. Έμενα ας πούμε, η σχέση μου με τη μαγειρική είναι καθαρά λογοτεχνική.

Όταν πέθανε η γιαγιά μου ήμουν ακόμη μικρή και το μόνο που θυμάμαι είναι ότι άνοιγε φύλλο μ’ εκείνον το μακρόστενο πλάστη, και το έκανε λεπτό σα χαρτί. Η μαμά μου από την άλλη, ως σιγνκλ πάρεντ, παρόλο που μαγείρευε αρκετά καλά, μη στα πολυλογώ δεν προλάβαινε η γυναίκα. Να σου πω και το κρίμα μου, βαριόμουν, όλο έπρεπε να φέρω κάτι απ’ το ψυγείο ή κάτι απ’ το ντουλάπι, να ανακατεύω κάτι στην κατσαρόλα για κάτι που έμοιαζε με αιωνιότητα, να βάζω το τραπέζι. Κατέληξα να προτιμώ το πλύσιμο των πιάτων, όταν όλος ο μαγειρικός τζερτζελές και το φαγοπότι είχαν τελειώσει. Κάτι που με κάνει εκπληκτική μουσαφίρισσα, αφού ακόμη μου αρέσει πολύ να πλένω τα πιάτα και τα πλένω ευχαρίστως ΚΑΙ στο φRikoCooking.

0f1x4a

Παρότι ομολογουμένως μέτρια μαγείρισσα, μου άρεσε πάντα να διαβάζω συνταγές. Είμαι δεινή συλλέκτρια βιβλίων μαγειρικής, τα οποία τα διαβάζω από την αρχή μέχρι το τέλος, σα να ‘ταν μυθιστόρημα. Στα πολύ αγαπημένα μου συγκαταλέγονται το Miss Dahl’s voluptuous delights της Sophie Dahl, με ενδιαφέρουσες συνταγές και μια από καρδιάς εξομολόγηση της σχέσης αγάπης-μίσους που είχε με το φαγητό. Επίσης, το βιβλίο μαγειρικής της Alice B. Toklas, συντρόφου της Gertrude Stein, που είχε τραπεζώσει από τον Hemingway μέχρι τον Picasso, με πολύπλοκες γαλλικές συνταγές, εκ των οποίων δεν έχω δοκιμάσει καμιά, άλλα έχω απολαύσει ένα ιστορικό ντοκουμέντο πασπαλισμένο με αναμνήσεις, γαρνιρισμένο με χιούμορ και γεμάτο ευωδιές μιας άλλης εποχής. Ε, να πω και το 30 λεπτά του Jamie Oliver, που με έχει σώσει ο άνθρωπος, να ‘ναι καλά, από το προαιώνιο ερώτημα ”τι θα φαμε σημερα;”. Δεν είπα σκατά, Είπα; Δεν είπα.

Ακόμα, όταν εσείς βλέπετε GoT και Walking Dead και άλλα τέτοια φρικιαστικά, εγώ βλέπω εκπομπές μαγειρικής. Πρόσφατα ανακάλυψα μια, ονόματι Eating Art, όπου ο κύριος Oliver Payton, σεφ και συλλέκτης έργων τέχνης, ταξιδεύει και ψαχουλεύει την ιστορία του φαγητού και των κουλιναριστικών συνηθειών μας, όπως μας φανερώνονται μέσα από πινάκες ζωγραφικής . Καταπληκτική εκπομπή, να τη δεις.

Όσο σου τα λέω όλα αυτά ετοιμάζω τη γέμιση. Έλιωσα το βούτυρο και το ανακάτεψα σε ένα μπολάκι με τη ζάχαρη και την κανέλα. Η ζύμη μου έχει ξαναμαναφουσκώσει και τώρα μπορώ να τη βγάλω από το μπολ και να τη χωρίσω στα δυο. Την ανοίγω όπως βλέπεις στη φώτο. Απλώνω το μείγμα της κανέλας όπως βλέπεις στη φώτο.

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b5%cf%811

Τυλίγω τη ζύμη και την κόβω, όπως βλέπεις πάλι στη φώτο. Βάζω το φούρνο να προθερμανθεί στους 250 βαθμούς, λαδόκολλα στο ταψί και τα κομμάτια ξαπλωτά. Τα αφήνω άλλα 20 λεπτά, άντε 15, να φουσκώσουν. Χτυπάω ένα αυγό και τα αλείφω, εδώ με πινέλο ζωγραφικής. Δε νομίζω πως έχω κουζίνας.

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b5%cf%812

Πασπαλίζω με ζάχαρη περλέ – έτσι δε τη λένε; – και τα ψήνω για περίπου 7 λεπτά. Επαναλαμβάνω με το άλλο κομμάτι της ζύμης. Αφού τα βγάλω από το ταψί, τα αφήνω να κρυώσουν σε σχάρα. Διατηρούνται σκεπασμένα με πλαστική μεμβράνη.

Το σπίτι μοσχοβολάει. Δεν μπορώ να σου περιγράψω. Είναι μαγεία. Τα κανέλμπολερ είναι τέλεια αχνιστά ή και κρύα, με καφέ, τσάι, κακάο, μόνα τους και μόνος σου ή με παρέα.

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b5%cf%813

Όταν αυτοί που έλειπαν, τη συγκεκριμένη Κυριακή που μιλάμε, επιστρέψουν, θα χαρούν ιδιαιτέρως. Αν δεν έχεις κάποιον που επιστρέφει, και επειδή είναι ωραίο πράγμα να μοιράζεσαι, δώσε μερικά και στη γειτόνισσα (τι, μόνο για ζάχαρη θα της χτυπάς το κουδούνι;). Και τέλος πάντων, η συνταγή βγάζει 30 κομμάτια, μόνος σου θα τα φας;

Αυτά. Με αγάπη απ’ το Βορρά (κι απ’ το γάτο τον Maximilian).

14741019_10210934785066986_1320168061_n

Advertisements

One thought on “Ζωγραφιστά kanelboller, με αγάπη απ’ το Βορρά. Της Ντέμης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s