Παραδοσιακά παξιμάδια Κυθήρων, με ελαιόλαδο.

Έτρωγα παξιμάδια Κυθήρων before it was cool καθώς, μία μεριά της σκούφιας μου κρατάει από το νησί. Θυμάμαι λοιπόν, καλοκαιρινές διακοπές με τον μπαμπά, τη μαμά και τους φίλους τους. Την κυρία Ματίνα και τον κύριο Μίμη, τους οποίους σκέφτομαι συχνά, χωρίς προφανή λόγο. Ίσως απλά μου έκαναν εντύπωση όταν ήμουν μικρή. Η ευγένεια, η πραότητα και πόσο χαιρόταν η κυρία Ματίνα με τα κοπλιμέντα: ”τί ωραίο αυτό που φοράτε, τι όμορφη που είστε σήμερα”, κάτι που έλεγα χωρίς συναίσθηση του αντίκτυπου. Το κατάλαβα όταν μεγάλωσα. Πόσο όμορφο είναι να κοπλιμεντάρεις μία κυρία, χωρίς να της λές ψέματα. Αυτό χαιρόταν και η κυρία Ματίνα. Μάλλον. Το ειλικρινές του πράγματος. Τους θυμάμαι λοιπόν, με αγάπη περισσή, ανεξάρτητα απο την συγκεκριμένη εκδρομή. Έφυγα απο το θέμα. Παξιμάδια. Ναί. Βρισκόμαστε στην Αγία Πελαγία, σε ξύλινο τραπέζι δίπλα στη θάλασσα και τρώμε πρωινό. Μέλι, τυρί, φρυγανιές, βούτυρο, μαρμελάδα και φυσικά τα περί ου ο λόγος λαδοπαξίμαδα. Στην Αθήνα, πέφταμε επάνω τους καμιά φορά, σε κανένα μαγαζί –τύπου μπακάλικο- before it was cool και αυτό. Το μπακάλικο εννοώ. Όμως σαν αυτά του νησιού, δεν ήταν. Γιατί; Γιατί τα παξιμάδια αυτά, έχουν μία ιδιαιτερότητα.  Λόγω του λαδιού, ταγκίζουν εύκολα. Και αν κάποιος τα έφερνε στο μαγαζί του ως πρόταση –πάρε κυρία μου ΠΟΠ παραδοσιακό νόστιμο παξιμάδι που δεν μοιάζει με κανένα- έπρεπε να τα πουλήσει αμέσως. Αλλιώς, μέσα στη διάφανη συσκευασία τους, τα ”πιάνει ο ήλιος” κι αν τα αφήσεις να κάθονται και πολύ καιρό στο ράφι, το λάδι τους χαλάει, μυρίζει και το παξιμάδι δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό το τρυφερό-τραγανό, αρωματικό, χορταστικό, ποιοτικό, που-δεν-θέλει-βρέξιμο παξιμαδάκι.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι τα παξιμάδια αυτά, δεν μπορεί ο καθένας να τα φτιάξει και να τα ονομάσει Κυθήρων, εκτός αν ο φούρνος του είναι στο νησί. Τελευταία λοιπόν, όταν μεγάλες εταιρείες αποφάσισαν να φτιάξουν παξιμάδια με ελαιόλαδο, αναγκάστηκαν να τα ονομάσουν ”Τύπου Κυθήρων”. Και κάποιες φορές, στα συστατικά τους, μπορεί να βρεις κι άλλα, όχι και τόσο υγιεινά υλικά, όπως το πυρηνέλαιο. Οπότε, αν αποφασίσεις να μην τα φτιάξεις, φρόντισε να αγοράζεις τα αυθεντικά. Εξάλλου, αυτά που φτιάχνονται στο νησί βρίσκονται παντού, σε κάθε σούπερ μάρκετ. Αν λοιπόν, έστω και λίγο, θέλεις να πιστεύεις ότι καταναλώνεις ”ηθικά” (κι αν αυτές οι δυο λέξεις μπορούν να συνυπάρξουν δίπλα-δίπλα είναι από μόνη της μια μεγάλη συζήτηση), τότε θα ξέρεις ότι επιλέγεις, στηρίζεις, αγοράζεις ό,τι μπορείς, από μικρούς παραγωγούς.

Μέσα στα τετράδια της Σάσας  λοιπόν, βρήκα συνταγή τους αυθεντική. Και αποφάσισα να τα φτιάξω. Καθώς παξιμάδια τρώμε πολλά, κάθε είδους, τα συνδυάζουμε με όλα και κάθε ώρα της ημέρας. Τα συγκεκριμένα, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία. Στη δουλειά δε, είναι η σίγουρη λύση για κάθε λιγούρα. Με μέλι, με τυρί, σκέτο. Παξιμάδι Κυθήρων και τα μυαλά στα κάγκελα. Τώρα. Η συνταγή που βρήκα, φαντάσου ότι είναι για 50 κιλά αλεύρι. Δηλαδή, αλήθεια. 50 κιλά αλεύρι; Έκατσα, τη διαίρεσα, και θα στη δώσω τώρα όπως ακριβώς την έκανα. Και βγήκαν τόσο ωραία! Και είμαι τόσο περήφανη που τα έφτιαξα from scratch. Και με το ζυμάρι παίξαμε κι ο φούρνος ζεστάθηκε, και το σπίτι μύρισε και τα απολαύσαμε Κυριακή πρωί ως the ultimate Greek-way brunch.

Υλικά ρετσέτας (για 2 λαμαρίνες του φούρνου):

♥ 1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις

♥ 200 γραμμάρια έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

♥ 450 γραμμάρια χλιαρό νερό

♥ 15 γραμμάρια μαγιά ξερή

♥ 14 γραμμάρια αλάτι

♥ 50 γραμμάρια ζάχαρη

♥ Λίγο γλυκάνισο

Λετς Ντού Ιτ:

Βάζεις σε ένα μεγάλο μπολ/λεκάνη το αλεύρι, το αλάτι κι ανακατεύεις. Προσθέτεις ζάχαρη, μαγιά και ξανα-ανακατεύεις. Προσθέτεις το λάδι. Έπειτα αρχίζεις να τρίβεις τη ζύμη με τις χούφτες σου. Πρέπει το λάδι να πάει παντού, πρέπει το αλεύρι να κιτρινίσει από το λάδι και σαν αποτέλεσμα να έχεις μικρά σβολάκια. Η ζύμη δηλαδή πρέπει να είναι τριφτή. Έτσι λέγεται, πως να στην περιγράψω αλλιώς, τριφτή. Έχω παρακάτω και φωτογραφία. Ώωωχου.. Συνεχίζω. Βάλε σε ένα μπρίκι λίγο από τα 450 γραμμάρια νερό που έχεις συνολικά για τη συνταγή σου. Πρόσθεσε ένα κουταλάκι γλυκάνισο σπασμένο ή 1-2 αστεράκια από ολόκληρο γλυκάνισο. Το βάζεις στο μάτι να ζεσταθεί και όταν πάρει την πρώτη βράση, το κατεβάζεις και το σκεπάζεις με μία χαρτοπετσέτα. Έτσι, τα αρώματά του δεν θα εξατμιστούν. Αφού το αφήσεις λίγη ώρα, το σουρώνεις μέσα στο υπόλοιπο νερό. Έτσι, έχεις νεράκι ελαφρώς αρωματισμένο με γλυκάνισο. Στα παξιμάδια σου δεν θα το καταλαβαίνεις εντελώς ότι έχουν γλυκάνισο, απλά θα σου έρχεται μία υποψία τσαχπίνικου αρώματος. Αφού έχεις ”αρωματίσει” το νερό σου, μπορείς να το προσθέσεις στο υπόλοιπο μείγμα και να αρχίσεις να το δουλεύεις. Άκουσέ με τώρα, φίλε αναγνώστη. Τα υλικά είναι μετρημένα/ζυγισμένα/υπολογισμένα to the point. Μην πεις, ”αχ να βάλω λίγο νεράκι ή λίγο αλευράκι”. Δηλαδή αν θέλεις πες το και καν’ το. Απλώς μην περιμένεις τρελές επιτυχίες, δεν εγγυώμαι τίποτα. Η ζύμη θέλει ζύμωμα. Λογικό; Λογικό. Θέλει να την παιδέψεις. Θα σε ανταμείψει όμως. Θα γίνει ζυμάρι ελαστικό, μαλακό, λείο και θα ανοίγει σαν σεντόνι. Αυτή την έκφραση/περιγραφή έχει και η ορίτζιναλ συνταγή. Ζυμάρι-σεντόνι. Έτσι θα γίνει και θα ενθουσιαστείς!!1 Στη συνέχεια το αφήνεις μέσα στην λεκάνη, σε ζεστό μέρος, να πάρει τα πάνω του. Περίπου 1 ½ με 2 ώρες. Ανάλογα και τον καιρό, εντός και εκτός σπιτιού.

%cf%80%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b13

Εγώ για παράδειγμα, το σκέπασα με ένα κουβερτάκι από τον γάμο #dv_ena, ο οποίος έγινε σε δάσος κι αυτά τα κουβερτάκια, ιδέα της σατανικά ευρηματικής μητέρας της νύφης, έγιναν ανάρπαστα μετά τις 2 το βράδυ, όταν και άρχισε το κρυοπάγημα. Έτσι, στη ζέστη του, φουσκώνει πολύ! Διπλασιάζεται. Φωτογραφία να σου δείξω όμως δεν έχω. Ξέχασα να βγάλω. Αλλά δε με νοιάζει!!1

tumblr_niuuwb51kn1rey868o1_500

Όταν φουσκώσει, το βγάζεις ξανά στον πάγκο και το χωρίζεις σε 6 κομμάτια. Το κάθε κομμάτι, το κάνεις μπαστουνάκι και το τοποθετείς στο ταψί (το ταψί με λαδόκολλα από κάτω). Καταλήγεις με 3 μπαστουνάκια στο κάθε ταψί, σύνολο 6. Φέρε τον έλεγχο να μου βάλω άριστα στην αριθμητική. Ξεκινάς λοιπόν να τα κόψεις. Με μαχαίρι, μέχρι κάτω. Εγώ χρησιμοποίησα το κοφτήρι το στρογγυλό, το ρολαριστό της πίτσας και πολύ καλά έκανα. Οπότε αν έχεις, χρησιμοποίησε αυτό.

%cf%80%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b12

Αφού τα κόψεις, τα αφήνεις ξανά να φουσκώσουν. Περίπου 1 ώρα. Θα τα δεις. Θα έχουν ξαναπάρει τα πάνω τους. Ήρθε λοιπόν η ώρα του ψησίματος. Τα βάζεις αρχικά σε προθερμασμένο φούρνο με αντιστάσεις για ½ ώρα στους 180 βαθμούς. Ή και λίγο παραπάνω, ανάλογα τον φούρνο. Τα βγάζεις, τα χωρίζεις με το μαχαίρι και τα γυρίζεις ξαπλωτά

%cf%80%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b11.

Τα ξαναβάζεις στη ζεστασιά του φούρνου, αυτή τη φορά στους 150 βαθμούς (αντιστάσεις και πάλι) για 1 με 1 ½ ώρα. Πάλι ανάλογα το φούρνο. Έτσι, ξεραίνονται και παίρνουν αυτή την παξιμαδωτή, τραγανή τους υφή. Προσοχή να μην τα κάψεις και μυρίσει το λάδι. Ξανθά και ανοιχτόχρωμα πρέπει να είναι! Όταν τα βγάλεις, τα αραδιάζεις επάνω σε σχάρα για να στεγνώσουν (αφού έχεις φάει σχεδόν το μισό ταψί έτσι ζεστά ζεστά και νόστιμα που είναι) και να μην ιδρώσουν. Είναι έτοιμα! Τα αποθηκεύεις σε σκεύος αεροστεγές, για αρκετές ημέρες. Δεν παθαίνουν τίποτα και μένουν έτσι μπισκοτένια, τραγανοτρυφερά. Τώρα. Να σου την πω την αμαρτία μου. Εγώ τα έκοψα λίγο χοντρά. Δηλαδή, την επόμενη φορά, θα τα κόψω όσο πιο λεπτά μπορώ. Είναι πιο φίνα. Αλλά και έτσι όπως τα βλέπεις παρακάτω, ήταν και παραμένουν ΥΠΕΡΟΧΑ!

%cf%80%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b1

Αντε και στα δικά σας οι λέΦτερες!!1

Αυτά. Σε χαιρετώ. Προς το παρόν.

Advertisements

One thought on “Παραδοσιακά παξιμάδια Κυθήρων, με ελαιόλαδο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s