Τρυφερό ψητό κοτόπουλο.

Όταν ήμουν μικρή, ταξιδεύαμε για να δούμε τη γιαγιά μου. Τη μαμά του μπαμπά μου. Μπαίνοντας στο σπίτι, μία ήταν η σταθερή αξία μετά τις αγκαλιές, τα φιλιά και τα νέα του ταξιδιού. Ένα στρογγυλό ταψί, ακουμπισμένο στα μάτια της κουζίνας, με κοτόπουλο και πατάτες. Η γιαγιά μου, όπως έλεγε και ο μπαμπάς μου, δεν έμαθε ποτέ να μαγειρεύει. Επιστράτευε λοιπόν όση τέχνη είχε και δεν είχε, φτιάχνοντας κάθε φορά το ίδιο φαγητό, για να μας υποδεχθεί και να μας ταΐσει. Πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο; Τι μπορεί να πάει στραβά; Και με αυτό ως δεδομένο, καθόμασταν όλοι στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας, αρκετά ευχαριστημένοι που για ακόμα μία φορά γλιτώσαμε άλλες, μάλλον άνοστες εκπλήξεις..

food

Και ήμασταν καλομαθημένοι. Γιατί η μητέρα, είναι μαγείρισσα δεινή και η σύγκριση θα ήτο μοιραία.

Μεγαλώνοντας, το ψητό κοτόπουλο, είτε στο φούρνο, είτε στην ψηστιέρα (αυτές που μπαίνουν στην μπρίζα, καπακώνουν και έχουν κάτω το ταψάκι και επάνω τις αντιστάσεις), είτε στο γκριλ –όπως το φτιάχναμε συχνά-, παρέμενε σταθερή αξία. Σερβιριζόταν σε κάθε είδους τραπέζωμα. Από το καθημερινό, ”τι θα φάμε αύριο, φτιάξε κάτι γρήγορο και χορταστικό” μέχρι το γιορτινό, ”να φτιάξουμε και ένα κοτόπουλο με πατάτες για τα παιδιά”, που ήμασταν και πολλά στο σόι και ο καθένας μας έλεγα τα δικά του: ”όχι αυτό, όχι εκείνο, άσε με δεν πεινάω, δεν το τρώω αυτό που έχει πράσινα, μαμάααα θα μου το καθαρίσεις;” Και άλλα τέτοια χαριτωμένα που ακούγονται από ένα τσούρμο πιτσιρίκια που, σε κάθε τραπέζωμα, πιάναμε και ένα τραπέζι από μόνα μας. Ένα τραπέζι για τα παιδιά. Αν δεν είναι το κοτόπουλο ωδή στο comfort food, τότε τι είναι;

Τελευταία εξέλιξη σε αυτή την τόσο διαχρονική γεύση, κάτι σαν το little black dress του φαγητού ένα πράγμα, έγινε το ψήσιμο στο αντικολλητικό τηγάνι. Ναι αυτό το γνωστό μου το τηγάνι. Που το ακουμπάω μόνο με ξύλινες κουτάλες, πιάστρες, πιρούνες και σπάτουλες. Και το αποτέλεσμα αξίζει κάθε φορά, να σηκωθώ και να με χειροκροτήσω. Αμέ. Καθώς πρόκειται για την πιο εύκολη, γρήγορη , τρυφερή, πεντανόστιμη βερσιόν ψητού κοτόπουλου, το οποίο μπαίνει και στο τάπερ για τη δουλειά την επόμενη μέρα, ή σε ένα σάντουιτς αραβικής και παραμένει το ίδιο λαχταριστό και μαλακό.

Υλικά ρετσέτας:

♥ ½ κιλό στήθος κοτόπουλου, κομμένο σε λεπτές λωρίδες ή σε μικρές μπουκιές.

♥  Αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, λεμόνι, λάδι και μία υποψία μουστάρδας.

Λετς Ντού Ιτ:

Πλένεις καλά το κοτόπουλο και το απλώνεις σε ένα πιάτο ή σε μία επιφάνεια κοπής. Πρέπει να το στεγνώσεις εντελώς από τα νερά. Και όταν λέμε εντελώς, εννοούμε να το σκουπίσεις και με χαρτί κουζίνας. Στο τηγάνι πρέπει να μπει εντελώς στεγνό. Αλλιώς βγάζει τα υγρά του και αυτό δεν το θέλουμε καθόλου, όχι. Αφού είναι στεγνό, ρίχνεις το αλάτι και το αφήνεις στην άκρη. Βάζεις το τηγάνι στο μάτι, στη μέγιστη θερμοκρασία (για εμένα στο 9) και στάζεις μερικές σταγόνες ελαιόλαδο. Όταν κάψει, κατεβάζεις στην θερμοκρασία στο 7 και αρχίζεις να βάζεις τα κομμάτια. Το πιο σημαντικό είναι να τα τοποθετήσεις με απόσταση μεταξύ τους, ώστε το ένα, να μην ακουμπά το άλλο. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία παρακάτω.

%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf1a

Μόνο έτσι το κοτόπουλο θα ψηθεί σωστά, ομοιόμορφα και δεν θα ”βράσει”. Περιμένεις μέχρι να φανούν ότι ψήθηκαν απο την μία μεριά (5 λεπτά ας πούμε), -δεν είναι καλό να τα πασπατεύεις γιατί θα αρχίσουν να βγάζουν ζουμάκια- και τα γυρίζεις. Αφού ψηθούν και από την άλλη, τα βάζεις σε ένα βαθύ πιάτο και τους ρίχνεις ρίγανη και πιπέρι. Όσο είναι ακόμα ζεστά, έχεις χτυπήσει σε ένα μπολάκι το λάδι , το λεμόνι και τη μουστάρδα, και με ένα κουτάλι του γλυκού τα περιχύνεις ώστε το μουσταρδολαδολέμονο να πάει παντού. Βασικό και κρίσιμο. Πρέπει να το βρέξεις όλο το ψημένο φιλετάκι σου. Πριν βάλεις τα επόμενα φιλετάκια, θα σου πω ένα μυστικό. Θα σκουπίσεις το τηγάνι με χαρτί κουζίνας, και θα ρίξεις πάλι λίγες σταγόνες ελαιόλαδο. Αυτό θα το κάνεις κάθε φορά. Και συνεχίζεις μέχρι να τα ψήσεις όλα. Στο τέλος, ρίχνεις και ένα ανακάτεμα με τα χέρια στο βαθύ πιάτο που έχεις βάλει όλα τα φιλετάκια, έτσι, σε περίπτωση που κάποιο δεν έχει βαφτιστεί για τα καλά, και είναι έτοιμα!

Εμείς τα φάγαμε με flatbreads (τη συνταγή θα την βρεις εδώ), ντομάτα, μουστάρδα και ντιπ γιαουρτιού (τη συνταγή θα την βρεις εδώ). Και ήταν Κυριακή και μια τηγανητή πατάτα έλειψε μόνο που βαρεθήκαμε να φτιάξουμε. Με flatbreads, τηγανητές πατάτες και τζατζίκι, στέλνεις αποχαιρετιστήριο γράμμα στο σουβλατζή της γειτονιά σου: ”Φίλε, αντίο. Περάσαμε ωραία, αλλά φτιάχνουμε τα δικά μας σουβλάκια πια. ΔΕΝ ΣΕ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ!!1”

%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf1b

Η φίλη μου η Άννα, μοιράστηκε μαζί μου τα μυστικά για ωραίο κοτόπουλο. Πρέπει να έχει τραφεί καλά, ποιοτικά, να έχει τρέξει σε λιβάδια και καλά κοτέτσια και να έχει χορέψει, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, σε τέκνο πάρτυ.

Αυτά. Σε χαιρετώ. Προς το παρόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s